هوگو چاوز

 

هوگو رافائل چاوز فریاس، رهبر انقلاب بولیواری در ونزوئلا، موسس حزب چپ ‌گرای "جنبش جمهوری پنجم" و پنجاه و سومین رئیس جمهور ونزوئلا از سال 1999 تا 2013 بود که در ضدیت با سیاست خارجی آمریکا شهرت داشت.

 


امتیاز دهی به مطلب:
 

به اشتراک گذاری مطلب:
ارسال به دوستانارسال به دوستان
  • -زندگینامه

    هوگو رافائل چاوز فریاس (Hugo Rafael Chávez Frías) در 28 ژوئیه 1954 در منطقه روستایی "سابانتا" در ایالت "باریناس" در غرب "ونزوئلا" متولد شد. والدین او، معلم مدرسه بودند و چاوز دومین فرزند از شش پسر "هوگو دو لوس ریس چاوز" و "النا فریزا دو چاوز" بود.

    هوگو چاوز در مدرسه دولتی تحصیل کرد و در سال 1971 به عنوان دانشجو وارد دانشکده افسری "ونزوئلا" شد. وی تحصیلات خود را در آکادمی نظامی "ونزوئلا" و دانشگاه "سیمون بولیوار" در "کاراکاس" به اتمام رساند. او در 16 سالگی به ارتش کشورش پیوست و توانست به درجه سرهنگ دومی برسد. قبل از به عهده گرفتن منصب دولتی، به عنوان یک سرباز چترباز و معلم تاریخ در دانشکده افسری مشغول به کار شد.

    کودتای نافرجامی علیه "آندرس پرز"، رئیس جمهور وقت ونزوئلا شکل داد. وی 14 سال از 1999 تا 2013 رئیس جمهور ونزوئلا بود و رهبر انقلاب "بولیواری" شناخته شد. قشر محروم ونزوئلا از حامیان او بودند و به خاطر سیاست ‌های سوسیال دموکراتیک و ضدیت با سیاست خارجی ایالات متحده امریکا شهرت یافت.

    وی در سن 58 سالگی در ماه مارس 2013 پس از 18 ماه مبارزه با بیماری سرطان در "کاراکاس" درگذشت.

     

  • +شروع فعالیت های سیاسی

    در پی سیاستهای ریاضتی "آندرس پرز"، رئیس جمهور وقت ونزوئلا، مثل افزایش قیمت بنزین، مردم دست به شورش زدند و "پرز" با استفاده از گارد ملی این شورشها را سرکوب  و باعث کشته شدن صدها نفر شد. چاوز، سرهنگ دوم ارتش ونزوئلا که از سیاست های "پرز" ناخشنود بود در طی دوران خدمت خود در ارتش، یک نیروی انقلابی درون سازمانی تشکیل داد و در 4 فوریه سال 1992، حمله به کاخ ریاست جمهوری توسط سربازان شورشی را رهبری کرد که این کودتا نافرجام ماند.

    به همین منظور به زندان افتاد و دو سال بعد توسط رئیس‌ جمهور وقت، "رافائل کالدرا"، مورد عفو قرار گرفت. وی پیش از افتادن در زندان، در جلوی دوربین ‌های تلویزیونی گفت: «کودتا برای حالا ناموفق بوده است.» این سخنش هواداران بسیاری برای او در میان فقیران ونزوئلا پدید آورد، چرا که مردم مستضعف در آن هنگام بر این باور بودند که دولت وقت فاسد است و به آنها توجهی نمی‌ کند.

    چاوز پس از اینکه به زندان افتاد همرزمانش را ترغیب کرد تا سلاحهای خود را بر زمین بگذارند و گفت: «من از شما برای وفاداریتان، بهایتان، و پایمردی ‌تان تشکر می‌ کنم و من در برابر کشور و در برابر همه شما مسئولیت این حرکت نظامی "بولیواری" را بر عهده می‌ گیرم.»

    وی توانست در سال 1999، به ریاست ‌جمهوری ونزوئلا برسد.

     

  • +ریاست جمهوری ونزوئلا

    چاوز در 1998 برای انتخابات ریاست جمهوری کاندید شد و در 6 دسامبر به عنوان جوان ‌ترین رئیس‌ جمهور کشورش با به دست آوردن 56 درصد آرا انتخاب شد و در 2 فوریه 1999 ریاست جمهوری را به دست گرفت و با تصویب یک قانون جدید مدت ریاست جمهوری در ونزوئلا را از پنج سال به شش سال افزایش داد.

    هوگو چاوز پس از در اختیار گرفتن مقام ریاست جمهوری دست به اصلاحات گسترده‌ای، موسوم به انقلاب "بولیواری"، در زمینه سیاسی و اقتصادی ونزوئلا زد. این اصلاحات مبنای قضاوت طرفداران و مخالفان چاوز درباره سیاست ‌های وی طی دوران ریاست جمهوری‌ او بود.

    در اواخر سال 2005 نیز حامیان هوگو چاوز در پی یک پیروزی قاطع بر مخالفان، اکثر کرسی‌ های مجلس ملی  ونزوئلا را از آن خود کردند.

    وی مجدداً در سالهای 2006 و 2012 در انتخابات ریاست جمهوری پیروز شد. رقیب او در انتخابات 2012 ریاست جمهوری "انریکه کاپریلس رادونسکی" یهودی که نوه یکی از مدعیان نجات یافته از افسانه هولوکاست بود و به صورت مستقیم از سوی غرب به خصوص سران "کاخ سفید" و همچنین سران "بریتانیا" حمایت می شد.

    بیماری چاوز، مانع ایراد سوگند ریاست جمهوری اش در دور سوم شد. وی در سال 2013 درگذشت و در مجموع 14 سال ریاست جمهوری ونزوئلا را بر عهده داشت.

    پس از درگذشت چاوز، "نیکلاس مادورو" معاون ریاست جمهوری در دوره چاوز، توانست با کسب 50.66 درصد از آرای به ریاست جمهوری ونزوئلا برسد.

     

  • +رهبری انقلاب بولیواری

    هوگو چاوز درطول 14 سال حکومت خود موفق شد انقلاب "بولیواری" خود را محقق سازد.

    انقلاب بولیواری، جنبش چپ اجتماعی است که برگرفته از نام "سیمون بولیوار"، رهبر انقلابی قرن نوزدهم ونزوئلایی و آمریکای لاتینی است که به خاطر جنگهای استقلال طلبانه خود مشهور شد و قهرمان استقلال آمریکای لاتین از استعمار اسپانیا به شمار می آید. به اعتقاد چاوز و حامیانش انقلاب "بولیواری" در پی ساختن یک جنبش توده ‌ای برای به پا داشتن بولیواریانیسم؛ دموکراسی مردمی، استقلال اقتصادی، توزیع عادلانه درآمدها و پایان دادن به فساد سیاسی بود.

    انقلاب بولیواری برای مردم امکان برخورداری از آموزش، تغذیه و بهداشت را فراهم کرد. مهمترین دغدغه هوگو چاوز تا آخرین لحظات حیاتش اطمینان یافتن از نجات انقلاب "بولیواری" بود و برای این کار از دولت، حزبش و ارتش خواسته بود به معاونش، "نیکلاس مادورو" وفادار بمانند.

     

    تشکیل اتحادیه آلبا

    وی در روابط بین الملل هم به انقلاب "بولیواری" معتقد بود. همین خط مشی باعث شد که اتحادیه "آلبا" را با عضویت کشورهای مختلف آمریکای لاتین تشکیل دهد. این اتحادیه با هدف مقابله با برنامه های سرمایه داری نئولیبرال تشکیل شد و "کوبا"، "اکوادور" و "بولیوی" نیز از اعضای آن بودند.

     

    مهمترین چالش ایالت متحده آمریکا

    چاوز با طرح ایده انقلاب بولیواری اندیشه خود را نه تنها در ونزوئلا بلکه در سرتاسر آمریکای لاتین گستراند. هدف چاوز غلبه بر سلطه آمریکا بر این منطقه بود.

    سیاست های بین المللی هوگو چاوز بر پایه همین رویکرد مبتنی بر مبارزه با امپریالیسم آمریکا و دوستی با کشورهای متخاصم با آمریکا استوار بود وی به همین خاطر از "معمر قذافی" (تونس)، "صدام حسین" (عراق) و "فیدل کاسترو" (کوبا) حمایت می کرد.

    به گزارش مرکز مطالعات راهبردی ایالات متحده، مفهوم انقلاب بولیواری که از سوی هوگو چاوز مطرح شده بود شاید مهمترین میراث فکری او برای مردم ونزوئلا و بسیاری از مردم آمریکای لاتین است. زیرا بسیاری از سیاستمدران ونزوئلا و آمریکای لاتین تا مدتها به اندیشه انقلابی چاوز وفادار خواهند ماند و یا مجبور هستند به خاطر نفوذ این اندیشه ها در قشرهایی از مردم، پیرو آنها باشند.

     

  • +اقدامات چاوز

    ملی کردن صنعت استخراج طلا در ونزوئلا

    بالا بردن تولید ناخالص ملی

    تحقق برنامه توسعه تولید ملی و پیشرفت در ساختار مصرف نفت صادراتی و تقاضای داخلی ونزوئلا

    دو برابر شدن ذخایر ارزی ونزوئلا از سال 1999  تا 2011 و تبدیل کشور بدهکار خارجی مستهلک به یک کشور وام دهنده

    کاهش قدرت شرکت‌های چندملیتی و محدودیت در فعالیت ‌های آنها

    ساختن صدها هزار خانه ارزان قیمت در نقاط مختلف کشور و واگذاری آنها به مردم

    مبادله پایاپای نفت، مهمترین منبع درآمد ارزی ونزوئلا با محصولات و خدمات کشورهای وارد کننده نفت مانند کوبا

     

  • +ربودن چاوز و کودتا علیه دولت او

    هوگو چاوز در دور اول ریاست جمهوری خود در سال 2002 از یک کودتا و اقدام به آدم ربایی جان سالم به در برد و توانست خود را در مقام رییس جمهوری حفظ کند. او همواره ایالت متحده آمریکا را به طرح ریزی و اقدام به برپایی این کودتا متهم کرد.

    از آن زمان که دولت ونزوئلا "فرآیند بولیواری" را آغاز کرد و اجرای آن را حرکت به سوی سوسیالیسم نامید. آمریکا به حمایت مالی و سیاسی از تظاهرات جناح راست علیه دولت وارد عرصه شد.

    در سال 2002، ارتش، چاوز را ربوده و یک کودتا را با کمک غرب طرح ریزی کرد. به این ترتیب که تروریست‌های ضد بولیواری به وزارت "فواید عامه و مسکن" ونزوئلا حمله کردند و ساختمان مربوطه را به آتش کشیدند خوشبختانه 89 کودک با کمک نیروهای مردمی و امنیتی از این ساختمان تخلیه شدند.

    تروریست‌ها حتی چندین بمب آتش زا را در دانشگاه تجربی نیروهای مسلح منفجر کردند. آنها کتابخانه، آزمایشگاه ها و امکانات دیگر را نابود کردند. دو روز پس از بمب‌ گذاری در دانشگاه، نیروهای ضد دولتی بازگشتند و یک افسر گارد ملی که از اعضای کادر حفاظت محوطه دانشگاه بود را به ضرب گلوله کشتند.

    تروریستها از سوی رسانه‌های آمریکایی، با نام "مدافعان حقوق بشر" در برابر حمایت از "دیکتاتور"، کاملا مورد حمایت بودند. دولت ایالات متحده به طور مستقیم جنبش اعتراضی ضد دولتی خشونت آمیز در ونزوئلا را با میلیون‌ها دلار حمایت کرد. دولت آمریکا با مشروع خواندن اعتراضات خیابانی، در واقع با حمایت ضمنی از مخالفان در تلاش برای کودتایی در ونزوئلا بود و "لئوپولدو لوپز" رهبر راستگرای مخالفان که در این کوتا علیه چاوز دست داشت از حامیان سیاست های آمریکا به شمار می رفت. 

    مردم ونزوئلا نیز برای حمایت از رئیس جمهور خود به خیابان‌ ها ریختند، و عوامل کودتا در نهایت در اجرای طرح خود شکست خوردند و او با کمک مردم به قدرت برگشت.

     

  • +مواضع نسبت به آمریکا

    تقویت ارتباط با کشورهای مخالف واشنگتن

    مهمترین مسأله ای که سبب ناخرسندی آمریکا از چاوز شده بود تقویت ارتباط دولت وی با کشورهایی بود که مورد غضب واشنگتن قرار داشتند. "ایران"، "کوبا"، "لیبی"، "چین" و "روسیه" از جمله این کشورها بودند که چاوز به آن ها تا سه بار در مدت زمامداری خود سفر کرده و هر بار به شدت آمریکا عصبانیت خود را از این امر آشکار ساخت که حتی "ژنرال پاول" وزیر وقت امور خارجه آمریکا چاوز را به خاطر تقویت ارتباط با کشورهای مخالف واشنگتن به شدت مورد انتقاد قرار داد.

    در زمانی که به عقیده غرب، ایران به خاطر مسئله هسته ای خود منزوی شده بود چاوز اقدام به انعقاد بیش از 100 قرار داد همکاری با ایران کرد و این در حالی بود که همکاری خود را با آمریکا در خصوص قاچاق مواد مخدر قطع کرده بود.

     

    شیطان خواندن رئیس جمهور آمریکا

    چاوز در سخنرانی سال  2006 خود در مجمع عمومی سازمان ملل، رئیس‌ جمهور وقت آمریکا "جرج بوش" را شیطان خواند.

     

  • +بیماری و درگذشت

    چاوز در سال 2011 مبتلا به بیماری سرطان شد و در ماه ژوئن همان سال به علت وجود توموری به اندازه توپ بیسبال که در ناحیه لگن وی وجود داشت در کشور کوبا تحت عمل جراحی قرار گرفت. چاوز از ژوئیه 2011، 4 بار در کوبا تحت عمل جراحی قرار گرفت اما با وجود جراحی، شیمی‌ درمانی و پرتودرمانی‌ های متعدد، مجددا بعد از 18 ماه سرطان وی عود کرد و در سن 58 سالگی در 6 مارس سال 2013 در "کاراکاس" درگذشت.

     

    دست داشتن آمریکا در مبتلا شدن مقامات آمریکای لاتین به سرطان

    یک انکولوژیست (سرطان شناس) "روسی"، بدون ذکر نامش به گزارش خبرنگار دفتر منطقه‌ ای "فارس" در آمریکای لاتین به نقل از "تله ‌سور" در مصاحبه‌ ای تأکید کرد: «ایالات متحده آمریکا با بهره ‌‌گیری از فناوری‌ های لازم، نسخه‌ ای را توسعه داده که در پی آن رهبران آمریکای لاتینی که برخلاف خواسته وی عمل کنند به بیماری سرطان مبتلا شوند.»

    انکولوژیست روسی ظهور عجیب و غریب موارد ابتلا به سرطان مقامات آمریکای لاتینی را در ارتباط با فناوری ‌های آمریکا دانست و گفت: «در برخی از موارد وقوع این بیماری می‌تواند کشنده باشد.»

    نخستین قربانی سرطان در بین رهبران آمریکای لاتینی، "فیدل کاسترو" رهبر انقلاب "کوبا" بود و به دنبال وی "هوگو چاوز" رهبر انقلاب "بولیواری" ونزوئلا و "لوئیس اینانسیو لولا داسیلوا" رئیس جمهور سابق "برزیل" با ابتلا به سرطان جان باختند.

    که بعد از آنها "فرناندو لوگو"، "کریستینا فرناندز کرشنر" و "خوآن مانوئل سانتوس" رؤسای جمهور "پاراگوئه"، "آرژانتین" و "کلمبیا" نیز به این بیماری مبتلا شدند.

    انکولوژیست روسی افزود: «با وجود اطمینان از وجود فناوری‌ های آمریکا برای ایجاد و ترویج سرطان، هیچ مدارک و شواهدی بر علیه این کشور وجود ندارد و احتمال این‌ که کسی بتواند اسنادی را در این زمینه ارائه کند، کم می‌باشد.»

    همچنین "نیکلاس مادورو" معاون چاوز که بعد از او به ریاست جمهوری رسید، اعلام کرد: «دشمنان وی او را مسموم کرده و به بیماری سرطان دچار کرده‌ اند.»

    "مادورو" همچنین با ابراز تأسف تأکید کرد: «60 سال است که آمریکا در حال تجربه این چنین روش‌های مبارزه بیولوژیکی و باکتریولوژیکی می‌باشد.»

     

  • +همدردی مقامات کشورهای جهان نسبت به درگذشت چاوز

    دولت ونزوئلا از مقامات خارجی دعوت کرد در مراسم خاک سپاری چاوز که اولین جمعه پس از درگذشت وی در این کشور برگزار می شد، شرکت کنند. در پی این اقدام، رهبران 33 کشور و نمایندگان بلندپایه و هیئت های بین المللی از 54 کشور جهان در مراسم تشییع جنازه هوگو چاوز شرکت کردند که می توان به محمود احمدی ‌نژاد رئیس‌ جمهور وقت ایران، "اوُ مورالس" رئیس‌ جمهور وقت "بولیوی"، "کریستینا فرناندز" رئیس‌ جمهور وقت "آرژانتین" و "شاهزاده فیلیپ" پسر "خوان کارلوس"، پادشاه "اسپانیا" اشاره کرد.

     

    کوبا

    کوبا درپی درگذشت هوگو چاوز رئیس جمهور ونزوئلا سه روز عزای عمومی اعلام کرد.

    دولت کوبا در بیانیه ای رسمی که از تلویزیون دولتی این کشور پخش شد اعلام کرد: «چاوز در دوران چهارده ساله ریاستش همچون پسر واقعی "فیدل کاسترو" (رهبر انقلاب کوبا) بود.»

     

    آرژانتین

    در آرژانتین "کریستینا فرناندز کرشنر"، رئیس‌ جمهور وقت، پس از شنیدن خبر درگذشت چاوز، همه برنامه‌های خود را به حالت تعلیق در آورد. "کرشنر" و همسرش هر دو از دوستان صمیمی هوگو چاوز بودند.

     

    پرو

    "اولانتا هومالا" رئیس جمهور وقت پرو نیز ضمن اظهار همدردی با خانواده چاوز و مردم ونزوئلا، از درگذشت رئیس جمهوری ونزوئلا به شدت اظهار تاسف کرد.

     

    انگلیس

    وزیر امور خارجه انگلیس نیز از درگذشت هوگو چاوز رئیس جمهور ونزوئلا اظهار تاسف کرد.


    آمریکا

    جیمی کارتر، رئیس‌ جمهوری اسبق آمریکا در اظهار نظری گفت: «هوگو چاوز به خاطر ادعاهای جسورانه و تلاش‌ هایش برای استقلال دولت‌های آمریکای لاتین در یادها خواهد ماند.»

    باراک اوباما، رئیس‌ جمهوری وقت آمریکا هم با انتشار بیانیه ‌ای کوتاه اعلام کرد: «کاخ سفید در این لحظات بحرانی پس از درگذشت چاوز، پشتیبانی و حمایت خود از مردم این کشور را اعلام می‌ کند و امیدوار است که روابط سازنده میان دولت‌های دو کشور بهبود یابد.»

    وی تاکید کرد: «اکنون که ونزوئلا فصل جدیدی از تاریخ خود را شاهد است، آمریکا خود را همچنان متعهد به سیاست‌هایی می‌داند که به بسط دموکراسی، رعایت حقوق بشر و احترام به قانون کمک کند.»

     

    سازمان ملل متحد

    "بان کی مون" دبیرکل وقت سازمان ملل متحد هم در بیانیه ای اعلام کرد: «از خانواده ها، مردم و دولت ونزوئلا می خواهم پیام تسلیت عمیق من را پذیرا باشند.»

     

    روسیه

    "ویتالی چورکین" نماینده وقت روسیه در سازمان ملل متحد هم در اظهاراتی درباره رئیس جمهور ونزوئلا گفت: «هوگو چاوز سیاستمداری بزرگ بود و مرگ هوگو چاوز را یک تراژدی و اتفاقی تلخ توصیف کرد.»

     

    ایران

    محمود احمدی نژاد رئیس جمهور وقت ایران برای درگذشت چاوز پیام تسلیتی فرستاد و او را یکی از رجعت کنندگان آخر زمان نامید و پس از آن هم یک روز عزای عمومی توسط هیأت دولت برای درگذشت چاوز در ایران اعلام شد.

     

    افغانستان

    حامد کرزای، رییس جمهور وقت افغانستان طی پیامی؛ چاوز را رهبری توانا و قوی خواند که برای حفظ حاکمیت ملی ونزوئلا و بهبود زندگی مردم این کشور تا آخرین لحظات عمر تلاش و خدمت کرد.
    وی با بیان اینکه درگذشت چاوز یک ضایعه است، اظهار امیدواری کرد: «تا مردم پرتلاش ونزئلا بتوانند از طریق انتخابات دموکراتیک، تداوم ثبات و پیشرفت در کشور خود را تضمین کنند.»

     

  • +کتاب "هوگو چاوز: زندگی اول من" پر فروشترین کتاب کوبا و آمریکای لاتین

    کتاب "هوگو چاوز: زندگی اول من" نوشته "ایگناسیو رامونت"، روزنامه‌ نگار فرانسوی-اسپانیایی است. ایده این کتاب برداشتی از کتاب صد ساعت گفتگو با "فیدل کاسترو" رهبر انقلاب "کوبا" و رئیس جمهوری سابق این کشور است. در واقع مصاحبه‌ های نویسنده با هوگو چاوز به یکی از پرفروش ‌ترین کتابهای "کوبا" و "آمریکای لاتین" تبدیل شد.

    این کتاب 14 سال ریاست جمهوری‌ چاوز، تاریخ کشور ونزوئلا و تغییرات در آمریکای لاتین را مورد توجه قرار داده است. این کتاب اگر چه متن گفتگوهای مفصل با چاوز است اما مختص تاریخ ونزوئلا نیست، بلکه متعلق به تاریخ آمریکای لاتین است. این کتاب در شصتمین سالگرد تولد چاوز وارد بازار نشر کتاب "کوبا" شد. "ابل پریتو" مشاور وقت رئیس جمهوری کوبا اذعان داشت: «کتاب چاوز یک موفقیت برای نویسنده آن محسوب می‌شود».

    کتاب "هوگو چاوز: زندگی اول من" پیش از درگذشت چاوز نوشته شده است. در آغاز این مصاحبه ‌ها، نویسنده کتاب هرگز تصور نمی ‌کرده است کتابش در این حد جذاب شود. برای نویسنده همچنین قابل تصور نبود که مرگ چاوز خیلی زود فرا برسد و در آن زمان هنوز نگرانی‌هایی برای حال جسمانی چاوز وجود نداشت.

     



ویرایش این مطلب، یا ارسال نظر