محمود عباس

 

محمود عباس معروف به ابومازن، دومین رئیس جمهور تشکیلات خودگردان فلسطین که بالاترین مقام سیاسی گروه فتح و اولین نخست وزیر دولت فلسطین شناخته می شود.

 


امتیاز دهی به مطلب:
 

به اشتراک گذاری مطلب:
ارسال به دوستانارسال به دوستان
  • -زندگینامه

    محمود عباس، در تاریخ 26 مارس سال 1935 در شهر "صفد" فلسطین اشغالی که تحت قیمومیت "انگلیس" قرار داشت، به دنیا آمد. "ابومازن" نام چریکی اوست و وی به همین نام معروف است. 
    محمود عباس به عنوان دومین رئیس جمهور تشکیلات خودگردان فلسطین، در 9 ژانویه 2005 به این سمت انتخاب شد و از 15 ژانویه همان سال به عنوان رئیس جمهور فعالیت خود را شروع کرد. وی همچنین بالاترین مقام سیاسی گروه فتح و اولین نخست وزیر دولت فلسطین است.
    محمود عباس تحصیلاتش را از دانشگاه دمشق آغاز و با گرفتن دکترا از روسیه به پایان برد. وی از مارس تا اکتبر 2003 در سمت نخست وزیری بر سر کار بود تا اینکه به علت عدم حمایت آمریکا و اسرائیل و همینطور تحریکات داخلی علیه وی از کار خود کناره گرفت. 
    محمود عباس قبل از رسیدن به نخست وزیری، مسئول مذاکرات ساف (سازمان آزادی‌بخش فلسطین( و همچنین بعد از "یاسر عرفات" (نخستین رییس دولت خودگردان فلسطین) تا 11 نوامبر 2004 اداره کننده کمیته اجرایی ساف بود. بر اساس اظهارات محمود عباس، وی پیرو اهل تسنن بوده و همسرش نیز سنی مذهب است.
     
    معمار صلح با اسرائیل
    هنگامی که در سال 1993، معاهده صلح بين سازمان آزادی بخش فلسطين و اسرائيل به امضا رسيد، نام محمود عباس، بيش از هر زمان ديگری در خاورميانه بر سر زبان‌ها افتاد. از اين دوران به بعد، او به "معمار صلح" بين ساف و اسرائيل و "مرد شماره دو" فلسطين شهرت يافت.

     

  • +خانواده

    برخی پدر محمود عباس را فردی تجارت پیشه می دانند که از طریق دادو ستد با قبائل بدوی اطراف شهر امرار معاش میکرده است، و برخی دیگر وی را کشاورزی مسلمان معرفی کرده اند.
     
    ازدواج و فرزندان
    محمود عباس با "امينه عباس" ازدواج كرد و صاحب سه پسر شد. پسر بزرگ وی در سال 2002 بر اثر حمله قلبی در قطر در گذشت. لازم به ذکر است، یاسر محمود عباس یکی از فرزندان وی 168 میلیون دلار از دارایی های سازمان آزادی بخش فلسطین را اختلاس کرده است.
     
  • +تحصیل در هجرت

    به دنبال وقوع جنگ اعراب با رژيم صهيونيستی در سال 1948، محمود عباس همزمان با ورود به پایه هفتم، به همراه خانواده اش به سوريه مهاجرت کرد و دوران دبیرستان و بخشی از تحصیلات آکادمیک خود را در آنجا گذراند. او در ابتدا راهی روستای "بطحیه" و در پی آن عازم "دمشق"، و شهر "إربد" در "اردن" شد و از آنجا دوباره به دلیل شرایط اقتصادی به "دمشق" بازگشت.
    وی  تحصیلات خود را از دانشگاه دمشق (Damascus University) که بزرگترین دانشگاه سوریه است آغاز کرد و سپس برای تكميل تحصيلات آكادميک خود در رشته حقوق راهی قاهره شد. پس از آن به روسیه رفت و در سال 1982 از پایان نامه دکترای خود با عنوان "روابط مخفی بین آلمان نازی با صهیونیست ها" در دانشگاه دوستی ملل روسیه (Peoples' Friendship University of Russia) واقع در شهر موسکو دفاع کرد؛ هر چند وی بعدها از صهیونیست ها به خاطر انجام این پژوهش دانشگاهی عذرخوهی نمود.
    در سال 1957 به عنوان مدیر امور کارمندان در وزارت آموزش و پرورش "قطر" مشغول به کار شد و تا سال 1970 در این سمت باقی ماند. وی در این دوران چندین بار برای انتخاب معلمان و کارمندان جهت فعالیت در قطر راهی "کرانه باختری" و "نوار غزه" شد.
     
  • +ورود به عرصه سیاست

    محمود عباس در سال 1964 به عضویت کمیته مرکزی جنبش فتح و در سال‌های 1970، به عضویت کمیته اجرایی سازمان آزادی‌بخش فلسطین درآمد.
    وی پس از چهارده دور مذاکره با "شیمون پرز"، نخست وزیر وقت اسراییل، در 13 سپتامبر 1993 توافقنامه اسلو را در واشنگتن امضا کرد. او در سال 1996 به دبیر کلی کمیته اجرایی سازمان آزادی‌بخش فلسطین برگزیده شد.
    محمود عباس در سال 2003 به عنوان نخست وزیر حکومت فلسطین انتخاب، و در یازدهم نوامبر 2004 ریاست "ساف" را بر عهده گرفت. وی در سال 2004 و پس از مرگ "یاسر عرفات" به‌ عنوان رئیس تشکیلات خودگردان انتخاب شد.
     
    مناصب رسمی
    عضویت در کمیته مرکزی جنبش فتح از سال 1964
    ریاست جنبش فتح در سال 2004
    دبیر کمیته اجرایی سازمان آزادیبخش فلسطین از سال 1996 تا 2004
    ریاست اداره روابط ملی و بین الملل سازمان آزدایبخش فلسطین از سال 1984 تا 2000
    ریاست کمیته مشترک  اداری فلسطین و اردن از سال 1979 تا 1981
    ریاست اداره امور مذاکرات از سال 1974 تا 2003
    ریاست کمیته مرکزی انتخابات بین سال های 1996 تا 2002
    نخستین نخست وزیر فلسطین در سال 2003
    ریاست سازمان آزادیبخش فلسطین در سال 2004
    ریاست دولت فلسطین در سال 2005
    انتخاب به عنوان رئیس دولت  فلسطین از طرف سازمان آزادی بخش فلسطین در نوامبر 2008
     
  • +دوران نخست وزیری محمود عباس

    در سال 2003، "یاسرعرفات" در برابر فشارهای داخلی و بین‌المللی تسلیم و محمود عباس را به عنوان نخست وزیر حکومت فلسطین برگزید. محمود عباس در دوره نخست وزیری تلاش بسیاری به‌عمل آورد تا مذاکرات صلح را از بن‌بست خارج کند. اما با موانعی مواجه بود که لازمه‌اش افزایش اختیارات امنیتی و اداری نخست‌وزیر بود. از طرفی بدلیل عدم حمایت "اسرائیل"، "ایالات متحده" و حتی به سبب اختلاف‌نظر با "عرفات" در حوزه اختیارات، از این سمت استعفاء داد. 

     

  • +ریاست سازمان آزادی‌بخش فلسطین

    محمود عباس در جنبش فلسطین همیشه در پس زمینه قرار داشت اما توانست با اشخاص قدرتمند از جمله رهبران عرب و رؤسای سرویس‌های امنیتی تماس و رابطه برقرار کند. این امر باعث شد که او در جذب سرمایه برای سازمان آزادیبخش فلسطین موفق باشد و در اوایل دهه 1970 نقش امنیتی مهمی بر عهده گیرد، او سپس در سال 1980 به سمت رییس بخش روابط داخلی و بین المللی سازمان آزادیبخش فلسطین منصوب شد. محمود عباس پس از مرگ "عرفات" در یازدهم نوامبر 2004 ریاست "کمیته اجرایی سازمان آزادی‌بخش فلسطین" (ساف) را بر عهده گرفت. 
     
    سازمان آزادی ‌بخش فلسطین (p.l.o)
    سازمان آزادی‌ بخش فلسطین (ساف) در سال 1964 پس از توافق در اجلاس سران اتحادیه عرب که سال قبل از آن برگزار شده بود، تأسیس شد.
    در نشست سال 1969 "قاهره"، "یاسرعرفات" به عنوان رهبر ساف انتخاب و تا هنگام مرگش در سال 2004 این مقام را بر عهده داشت. در اين سازمان، جنبش "الفتح" و احزاب "جبهه دموكراتيک خلق آزادی بخش فلسطين" و "الصاعقه" گرد آمده اند.
    سازمان آزادی ‌بخش فلسطین به عنوان "تنها نماینده مشروع مردم فلسطین" در سطح بین‌المللی شناخته می‌شود و در سازمان ملل نیز عضویت دارد ولی پس از شكل گيری حكومت تشكيلات خودگردان فلسطين در سال 1995 و تشكيل مجلس قانونگذاری اين تشكيلات، ساف و مجلس ملی اش عملا كارايی خود را از دست داد. عملکرد این سازمان در دوره ای متوقف شد.اما در سال 2009  ابومازن پس از برگزاری كنگره سراسری فتح كه پس از گذشت 20 سال صورت گرفت اعلام كرد که قصد دارد مجلس ملی فلسطين را نيز برگزار كند. از سال 2004، و پس از مرگ عرفات رياست این سازمان به ابومازن سپرده شد.
     
    جنبش رهایی بخش ملى فلسطين (فتح)
    کلمه فتح شكل وارونه واژه "حتف" است و اين واژه علامت اختصاری "حركه التحرير الفلسطينيه" (جنبش رهايي بخش فلسطين) است كه در پايان دهه 50 و آغاز دهه 60  میلادی و پس از تجاوز سه گانه به كشور مصر در سال 1956 و اشغال نوار غزه توسط اسرائيل تاسيس شد. 
    هسته اصلی جريان "فتح" به صورت محرمانه در پايان دهه 50 و آغاز دهه 60 در "سوريه"، "لبنان"، "اردن" و چندين كشور منطقه شكل گرفت. طولی نكشيد كه اين جنبش در نوامبر سال 1959 ماهنامه ای را با عنوان "فلسطين ما" منتشر كرد كه منادی شكل گيری يک دولت فلسطينی مستقل از رژيم های عربی و مخالف قيمومت عربی بر ملت فلسطين بود. 
    جنبش فتح از سال  1959 میلادی توسط "یاسر عرفات" رهبر و تعدادی از رهبران نسل اول جنبش مبارزاتی فلسطین مانند: محمود عباس، "صلاح خلف"، "خلیل الوزیر"، "احمد الشقیری" ( نخستین رهبر ساف) پایه گذاری شد.

     

  • +دوران ریاست محمود عباس بر تشکیلات خودگردان

    دولت "یاسر عرفات" بدلیل فقدان دمکراسی، فساد گسترده مقامات، تقسیم قدرت بین فامیل‌های نزدیک و وجود هزاران آژانس دولتی با وظایف متداخل مورد انتقاد قرار داشت. اسرائیل و ایالات متحده بارها از عدم اعتماد خود به عرفات بعنوان شریک کاری سخن گفته و از مذاکره با او امنتاع و او را رابط تروریسم قلمداد نمودند. مرگ عرفات نیز آغازی بر اعمال فشار جهت تغییر رهبریت فلسطین گردید.
    محمود عباس بعدها از سوی "جنبش فتح" بعنوان کاندیدای ریاست جمهوری حکومت فلسطین در سال 2004 و پس از مرگ عرفات انتخاب گردید و در نهایت با کسب 62 درصد از مجموع آرای اخذ شده در انتخابات 9 ژانویه 2004 به‌ عنوان رئیس تشکیلات خودگردان انتخاب شد.
     
    مهمترین اقدام محمود عباس در دوره ریاست جمهوری
    از جمله اقدامات مهم محمود عباس در دوران ریاست‌جمهوری می‌توان به سخنرانی وی در مجمع عمومی سازمان ملل متحد در سال 2001 میلادی و ارائه پیشنهاد به رسمیت شناختن کشور مستقل فلسطین اشاره کرد.
    این برای نخستین بار بود که درخواست علنی به رسمیت شناختن کشور مستقل فلسطین از سوی دولت خودگردان این کشور در صحن سازمان ملل متحد و از سوی محمود عباس مطرح می‍شد.
     
    ارائه طرح صلح با اسراییل از سوی محمود عباس
    محمود عباس، در نوامبر 2004 پس از آنکه مراسم تحلیف را به‌جای آورد، خواستار توقف متقابل حمله‌ها و آغاز مذاکرات با اسرائیل شد تا توافقنامه نهایی امضا شود. به ‌نظر وی صلح عادلانه فقط از طریق گفت ‌وگو حاصل خواهد شد و طرف فلسطینی باید به تعهداتش نسبت به "نقشه راه" (نام طرحی است برای رفع مناقشات اسرائیل و فلسطینیان که در سال 2002 از سوی گروه چهارگانه ایالات متحده آمریکا، اتحادیه اروپا، روسیه و سازمان ملل متحد پیشنهاد شد.) متعهد باشد و از سوی اسرائیلی‌ها نیز باید شهرک‌سازی و ساخت دیوار حائل متوقف شود.
    محمود عباس به عنوان یکی از طراحان صلح با اسرائیل معتقد بود که انتفاضه از زمانی که وارد فاز نظامی یا به عبارت دقیق‌تر عملیات شهادت‌طلبانه و حمله‌های مسلحانه در کرانه غربی رود اردن و نوار غزه شد، از مسیر خود منحرف گردید. وی در غزه در مراسمی که به دعوت نمایندگان کمیته‌های مردمی برگزار شده بود طی سخنانی به صراحت گفت: «انتفاضه تمامی آنچه را که ما ساخته بودیم و یا پیش از ما ساخته شده بود، بر باد داد و اکنون ما در کرانه غربی و نوار غزه به زیر خط فقر رسیدیم».
    در راستای مخالفت با مقاومت و حمله به شهرک‌های صهیونیستی، سازمان آزادی‌ بخش فلسطین (ساف) در پایان نشست کمیته اجرایی خود در "رام‌الله" خواستار توقف هرگونه حمله مسلحانه به اسرائیل شد چرا که به اعتقاد مسئولان این سازمان چنین حمله‌هایی به منافع ملی فلسطین لطمه می زد.
    از سخنرانی محمود عباس به‌طور کامل توسط کمیته اجرایی ساف حمایت شده بود. وی در نوامبر 2004 در مراسم تحلیف گفت: «عملیات مسلحانه به منافع ملی فلسطین ضربه خواهد زد و به اسرائیل بهانه خواهد داد تا امنیت و ثبات فلسطین و همچنین روند اجرای طرح صلح بین‌المللی نقشه راه را مختل نماید.»
    در مقابل گرایش صلح‌طلب و طرفدار سازش، نیروهای طرفدار ادامه مقاومت به ‌ویژه جنبش حماس و جهاد اسلامی قرار دارند. 
    "محمد الزهار"، به عنوان یکی از رهبران جنبش حماس درباره مذاکره با اسرائیل معتقد بود: «طرح‌های صلحی که هم‌اکنون مطرح است حداقل خواسته‌های ملت فلسطین را تأمین نمی‌کند و حماس هرگز از مقاومت دست نخواهد کشید.»
    وی ابومازن را به تلاش برای بازار گرمی برای خود نزد غرب متهم کرد و افزود: «اگر شارون اعلام کرده است از غزه عقب‌نشینی خواهد کرد همگی از آثار انتفاضه است.»
     
    چالشهای حکومتی محمود عباس
    ابومازن در حالی به قدرت رسید که با چالش‌های عدیده‌ای روبه رو شد:
    غیرنظامی کردن انتفاضه
    نخستین چالش، غیرنظامی کردن انتفاضه بود. توقف عملیات نظامی فلسطینی‌ها برضد اهداف صهیونیستی، شرط اساسی اسرائیل برای ازسرگیری مذاکرات بود. 
    اصلاحات داخلی و مقابله با فساد
    مشکل دیگر، اصلاحات داخلی و مقابله با فساد بود. ابومازن در مقام رئیس تشکیلات خودگردان با شفافیت بیشتری عمل کرد، او به سؤالاتی که حماس و سایر گروه‌ها درباره فساد در دستگاه‌های دولت خودگردان مطرح کردند، پاسخ قانع ‌کننده‌ای داد و فساد را تا حدی ریشه ‌کن کرد. 
    اصلاحات در تشکیلات خودگردان
    آمریکا و اسرائیل نیز تحت عنوان ایجاد اصلاحات در تشکیلات خودگردان، در راستای دمکراتیک ساختن مؤسسات و نهادهای این تشکیلات، خواستار بازنگری در نهادهای امنیتی و اداری شدند. 
    توقف عملیات مسلحانه
    مهم‌ترین و اساسی‌ترین چالش ابومازن توقف عملیات مسلحانه بود. ابومازن پیش از آنکه پیروزی‌اش در انتخابات قطعی شود خواستار توقف انتفاضه، مقاومت و حمله به شهرک‌های صهیونیستی در نوار غزه و کرانه غربی شد. 

     

  • +مواضع محمود عباس در رابطه با جنبش حماس

    محمود عباس رئيس تشکيلات خودگردان، "حماس" (مخفف "حرکه المقاومه الإسلامیه" و به معنی جنبش مقاومت اسلامی، سازمانی سیاسی- اجتماعی است.) را "بخشی از ملت فلسطين" اعلام و اعتراف نموده است که نمی توان اين جنبش را ناديده گرفت.
    محمود عباس در خصوص "حماس" معتقد است که اين جنبش حيات پويای خود را مديون تشکيلات خودگردان فلسطين و تائيد افرادی مانند ابومازن است. 
    در صورتی که نبايد فراموش کرد حماس به عنوان يکی از اصلی ترين قدرتهای خاورميانه حيات سياسی خود را مديون حمايت پرشور ملت فلسطين است.
    در پی پيروزی حماس در انتخابات 25 ژانويه 2006 ميلادی و تشکيل دولت فلسطين به رهبری اين جنبش، کشورهای غربی و در صدر آن آمريکا، اتحاديه اروپا و اسرائيل به محاصره اقتصادی ملت فلسطين پرداختند و با قطع تمام کمک های خود به دولت فلسطين، حماس را برای به رسميت شناختن رژيم صهيونيستی تحت فشار قرار دادند.
     
    نقطه آغاز تنش میان حماس و محمود عباس
    در آغاز انتخابات مجلس قانون گذاری فلسطین در ژانویه 2006، حماس از یک جنبش مقاومت به حزبی سیاسی تغییر شکل داد و با عنوان "فهرست تغییر و اصلاح" در انتخابات شرکت کرد. 
    حماس با کسب 9/42 درصد آرا، 74 کرسی از 132 کرسی را از آن خود کرد. جامعه بین الملل و رژیم صهیونیستی با قطع رابطه و تحریم اقتصادی، نسبت به دولت حماس واکنش نشان داده و همه کمکهای خارجی را به سرزمینهای اشغالی قطع کردند. 
    انتخابات سال 2006، نقطه آغاز افزایش تنش میان حماس و محمود عباس، رهبر فتح و رئیس تشکیلات خودگردان فلسطین بود. "جنبش فتح" به دنبال انتخابات مجلس، سیاست آدم ربایی و ترور علیه حماس را آغاز کرد و حماس نیز در مقابل این موضوع واکنش نشان داد. در 15 دسامبر 2006، محمود عباس، رئیس تشکیلات خودگردان، خواستار برگزاری انتخابات پارلمانی کامل شد که حماس آن را به عنوان حرکتی غیر قانونی محکوم کرد. دولتهای منطقه‌ای برای خاتمه دادن به این بحران، وارد عمل شده و با انعقاد "توافقنامه 2007 مکه" میان حماس و فتح مقدمات تاسیس دولت وحدت ملی را فراهم کردند. پس از این توافقات، حوادث ژوئن 2007 رخ داد و حماس مجبورشد با تهاجم نظامی، از حمله ناگهانی و نافرجام فتح در نوار غزه جلوگیری کند.
     
    توافق فتح و حماس بر تشکیل دولت وحدت ملی
    در 4 مه 2014، فتح و حماس به عنوان تشکیلات اصلی اداره کرانه باختری و غزه توافق کردند تا پس از سالها مناقشه و اختلاف، یک دولت وحدت ملی را تشکیل دهند. دولت وحدت ملی فلسطین، به رغم اختلافات دو گروه در خصوص ترکیب کابینه و ادامه حیات چند وزارتخانه، تشکیل شد و محمود عباس به عنوان رییس دولت جدید سوگند یاد کرد.
     
  • +سیاست های خارجی حکومت محمود عباس

    حکومت خودگردان فلسطین از لحاظ بین المللی شناخته شده و عملاً سازمانی است که نماینده مردم فلسطین بشمار می‌آید. از سال 1974 یک نماینده ناظر تحت نام "فلسطین" در سازمان ملل متحد حضور پیدا کرد. پس از سال 1988 و اعلام استقلال فلسطین، نام نمایندگی (پی.ال.او) در سازمان ملل متحد به "فلسطین" تغییر یافت. در واقع، این "p.l.o" است که از سال 1998 و بدون حق رای در مباحث مجمع عمومی شرکت جسته و از نظر اسرائیل بعنوان تنها نماینده قانونی مردم فلسطین در مذاکراتی که به پیمان مصالحه اسلو انجامید برسمیت شناخته شده‌است.
    برخی مذاکرات میان اسراییل و طرف فلسطینی برای ایجاد صلح برگزار شده که با توجه به شرایط عینی همگی ناکام بوده اند. تعدادی از صاحب نظران مسائل سیاسی معتقدند در تعاملات میان ملت فلسطین و رژیم اشغالگر دو راه اساسی بیشتر وجود ندارد یا سازش ومذاکره یا مقاومت و مبارزه.
    این در حالی است که مجموع نتایج مذاکرات اصلی میان گروه های سازش با اسراییل هرگز به پای یکی از امتیازاتی که در طول جنگ نیروهای مقاومت از اسراییل گرفته شده نمی رسد. 
     
  • +اسناد منعقد شده مابین دولت خودگردان فلسطین و اسراییل

    سند ابومازن – بیلین
    محمود عباس یکی از آغازکنندگان اصلی گفت وگو با جنبش های چپ گرای اسرائیلی در دهه 1970 و سال های دشوار پیش از آغاز گفت و گوهای اصلی بین اسرائیل و عده‌ای از فلسطینی‌ها بود و در اواخر دهه 1990، پس از گفت وگوهای طولانی با چند تن از مسئولان اسرائیلی و به ویژه "یوسی بیلین" (وزیر دادگستری وقت رژیم صهیونیستی) سندی معروف به "سند ابومازن – بیلین" را منتشر کرد، اما این سند، رسمی تلقی نمی شود.
    بر اساس این سند، فلسطینی ها از پایتختی قدس صرف نظر می کنند و شهر "ابودیس" (واقع در خارج از شهر قدیمی قدس) به عنوان مرکز حکومتی فلسطینی‌ها در نظرگرفته شده است.
     
    پیمان اسلو
    پیمان اسلو، اولین توافق مستقیم ساف (سازمان آزادی بخش فلسطین) با رژیم صهیونیستی است. این پیمان پس از انتفاضه اول در 13 سپتامبر 1993 با حضور "یاسرعرفات" (رئیس سابق ساف)، "اسحاق رابین" (نخست‌وزیر سابق اسرائیل) و "بیل کلینتون" (رئیس جمهور سابق آمریکا) امضا شد. 
    سند این پیمان همچنین توسط محمود عباس از سوی ساف ، "شیمون پرز" از سوی اسرائیل ، "وارن کریستوفر" (وزیر امور خارجه وقت آمریکا) و "آندره کوزیرف" از جانب روسیه امضا شده است.
    عباس در شکل‌گیری و امضای توافقنامه اسلو در سال 1993 مهم‌ترین نقش را پس از عرفات ایفا کرد. وی بارها به مناسبت‌های مختلف بر مذاکره و صلح به‌عنوان تنها راه‌حل مشکل فلسطین تأکید کرد. حتی در روز‌های تبلیغات انتخاباتی نیز توقف انتفاضه و مقاومت را خواستار شد.
    این پیمان مسئله مذاکره را به جای مبارزه مطرح کرد و تشکیلات خودگردان فلسطین رسما تشکیل و کار خود را آغاز نمود. به موجب این پیمان عقب‌نشینی نیروهای واکنش سریع رژیم صهیونیستی از بخش‌هایی از "غزه" و قسمتهایی از "کرانه باختری" مانند: "رام الله" و "نابلس" باید صورت می‌گرفت که البته اجرایی نشد.
     
    نقشه راه برای صلح
    نقشه راه برای صلح در سال 2002 از سوی گروه چهارگانه ایالات متحده آمریکا، اتحادیه اروپا، روسیه و سازمان ملل متحد پیشنهاد شد. این طرح که هدف آن تشکیل دو کشور فلسطین و اسرائیل در کنار هم، خلع سلاح گروه‌های فلسطینی و آزادی اسرای فلسطینی و اسرائیلی است در شورای امنیت سازمان ملل متحد نیز تصویب شده‌است.
    اين نقشه راه در سال 2003 پس از انتصاب محمود عباس به عنوان اولين نخست وزير تشكيلات خودگردان فلسطين منتشر شد. هم امريكا و هم اسرائيل كه ديگر حاضر به همكاری با عرفات نبودند از عباس خواستند در مورد اين نقشه راه موضع خود را اعلام كند.
    در اين طرح گفته شده بود، فلسطينی ها بايد بلافاصله تمام عمليات خشونت آميز را متوقف كنند، فلسطينی ها ساختار سياسی خود را برای برگزاری انتخابات آزاد اصلاح نمايند. اسرائيلی ها نيز بايد تمام اقدامات لازم برای برقراری زندگی عادی در فلسطين را انجام داده و اراضی اشغال شده از 28 سپتامبر 2000 را ترک كنند. همچنين اسرائيل تمام فعاليت های اسكان و شهرک سازی را براساس متوقف نمايند، به مقررات منع آمد و شد و محدوديتهای ورود و خروج كالا و اشخاص پايان دهد.
     
    اجلاس شرم الشيخ دوم
    نشست دوم در شرم الشيخ روز 8 فوريه سال 2005 با حضور"آريل شارون"، نخست وزير قت رژيم اسرائيل، محمود عباس، "حسنی مبارک" و "ملک عبدالله"  آغاز شد تا راهی برای پايان انتفاضه چهار ساله  دوم پيدا كنند.
    در خلال انتفاضه هيچ يک از دو طرف حاضر به مذاكره نبودند تا اين كه ياسر عرفات در نوامبر سال 2004 به طرز مشكوكی درگذشت و در ژانويه 2005 محمود عباس به عنوان رئيس تشكيلات خودگردان انتخاب شد. اقدامات او در جلوگيری از حمله فلسطينيان باعث شد شارون برای مذاكره ابراز تمايل كند.
    در اين نشست پس از جلساتی كه ميان شارون، مبارک، ملک عبدالله و محمودعباس برگزار شد حاضران بر پيشرفت فرايند صلح مطلبق با نقشه راه توافق كردند.
     
    مذاكرات سالهای 2007 تا 2009 
    در طول تقريبا دو سال از دسامبر سال 2006 تا اواسط سپتامبر 2008، "ايهود اولمرت" (نخست وزیر اسراییل در سالهای 2006 تا 2009) و محمود عباس 36 بار با يكديگر ديدار كردند و مذاكراتی در سطوح پايين نیز برگزار شد که در سال 2007 "اولمرت" از طرح صلح عربی استقبال كرد.
     
    كنفرانس آناپوليس
    كنفرانس آناپوليس، نام کنفرانس صلحی است که در 27 نوامبر سال 2007 در آکادمی نیروی دریایی آمریکا در شهر آناپولیس، ایالت مریلند آمریکا و با حضور رهبران مناطق خودگران فلسطینی و اسرائیل و نمایندگان کشورهای عربی و با میزبانی ایالات متحده آمریکا برگزار شد. 
    محمود عباس و "ایهود اولمرت" از ماه ژوئن 2007 به طور هفتگی با یکدیگر دیدار و مذاکره مستقیم داشته‌اند و در زمینه‌هایی کلی به توافقاتی دست یافته‌اند.
    عباس در اوایل ماه اکتبر، خواسته‌های طرف فلسطینی را اعلام کرد و گفت که خواسته طرف فلسطینی تشکیل کشور مستقل فلسطینی، شامل نوار غزه و کرانه باختری خواهد بود. 
    پس از آن محمود عباس، خواسته‌های دیگری را مطرح کرد و گفت که کنفرانس باید به شش چالش اصلی میان فلسطینیان و طرف اسرائیلی بپردازد که شامل مسئله: تقسیم قدس، پناهندگان فلسطینی و حق بازگشت آنها، مرزها، شهرک‌های یهودی‌نشین، آب و مسائل امنیتی  بود. همچنین قرار بود مسئله مهم تقسیم قدس نیز در دستور کار کنفرانس باشد. در نهايت اينکه کنفرانس آناپوليس با شکست ايالات متحده آمريکا و رژيم صهیونیسم پايان يافت.
     
    مذاكرات مستقيم 2010
    در آوريل سال 2012 محمود عباس با ارسال نامه ای به "نتانياهو" تمايل خود را برای از سرگيری مذاكرات ابراز كرد و شرط آن را توقف شهرک سازی ها در قدس شرقی و پذيرفتن مرزهای سال 1967 به عنوان اساس راه حل دو كشوری عنوان كرد. "نتانياهو" در كمتر از يک هفته به نامه عباس پاسخ داد و برای اولين بار رسما حق فلسطينيان را برای داشتن كشوری مستقل به رسميت شناخت.
     
    مذاکرات سازش 2013
    روز 17 جولای سال 2013 "جان كری" با مشوق اقتصادی برای فلسطينيان و تضمين امنيت اسرائيلی ها چارچوب سياسی جديدی را برای مذاكرات ارائه كرد اما فلسطينيان آن را نپذيرفتند. اما دو روز بعد كری اعلام كرد دو طرف برای از سر گيری مذاكرات مستقيم  به نتيجه رسيده اند، اما حماس اين خبر را رد و اعلام كرد محمود عباس مشروعيتی برای انجام مذاكره به نام فلسطين ندارد.
     
  • +مواضع محمود عباس در قبال ایران

    محمود عباس، رئیس حکومت خودگردان فلسطینی از جمله چهره های عربی است که هیچ گاه از در دوستی با ایران وارد نشده است. حتی در زمان حیات یاسر عرفات، رهبر فقید فلسطینیان نیز از جمله افرادی بود که به ایران خصومت می ورزید. حتی در دوران ریاست جمهوری سید محمد خاتمی که فصل تنش زدایی در روابط ایران با جهان بود، محمود عباس از جمله کسانی بود که چندان تمایلی به رابطه با ایران نداشت. 
    وی همواره می گفت پرونده فلسطینی – اسرائیلی پرونده ای عربی است و نباید ایران در آن دخالت کند. اما درباره دخالت های کشورهای غیر عرب دیگر مثل ترکیه هیچ موضع منفی ای اتخاذ نمی کرد. محمود عباس همیشه از این که ایران نسبت به مذاکرات صلح با اسرائیل بدبین بوده شکایت داشت، اگر چه بعدها به این نتیجه رسید که تا زمانی که تلاویو بر مواضع همیشگی اش اصرار داشته باشد هیچ گاه نمی تواند به فکر رسیدن به صلح با این رژیم بیفتد. 
    محمود عباس در مصاحبه با خبرگزاری فرانسه اتهامات اثبات نشده ای را علیه ایران مطرح  و دولت ایران را مسئول شکست تلاش‌هایش برای آشتی ملی دانست: «تصمیم‌های آنها (حماس) از ایران می‌آید. ایران به آنها می‌گوید این کار را بکنید و این کار را نکنید. آنها از ایران پول می‌گیرند و از دستورهایشان اطاعت می‌کنند».
    محمود عباس با اشاره به نفوذ ایران بر روی خالد مشعل، رئیس وقت دفتر سیاسی حماس افزود: «پولی که ایران می‌دهد به دست خالد مشعل می‌رسد و او می‌تواند آن را تقسیم کند. او از این پول بعنوان یک حربه استفاده می‌کند و به این وسیله می‌تواند حرف آخر را در گروه حماس بزند.»
     


ویرایش این مطلب، یا ارسال نظر