محمد جواد ظریف

 

محمد جواد ظریف، از مشهورترین دیپلمات‌های برجسته ایران به شمار می‌آید که سفیر و نماینده دائم جمهوری اسلامی ایران در سازمان ملل متحد از 14 مرداد سال 1381 تا 5 تیر سال 1386 بود. وی دارای لیسانس و فوق لیسانس روابط بین الملل از دانشگاه ایالتی سان فرانسیسکو و دکترای حقوق و روابط بین‌الملل از دانشگاه دنور است. وی از سال‌های 1386  تا 1389 دستیار ارشد وزیر وقت وزارت امور خارجه و در سال 1390 معاون بین الملل دانشگاه آزاد اسلامی بوده است.

 


امتیاز دهی به مطلب:
 

به اشتراک گذاری مطلب:
ارسال به دوستانارسال به دوستان
  • -زندگینامه

    محمدجواد ظریف در تاریخ 17 دی ماه سال 1338، در یــک خــانواده مــذهبی ســنتی و نسبتاً ثروتمند در تهران متولد شد. پدر وی از تاجران امور نساجی بود. وی تحصـیلات ابتـدایی و متوسـطه خـود را از سال 1345 تا 1355 در دبسـتان و دبیرسـتان علـوی تهران گذراند ولی پیش از پایـان تحصـیلات دبیرسـتانی و بـه دلیـل شـرایط سیاسـی و امنیتـی در سال 1355 با ویزای دانشجویی بـرای ادامـه تحصــیل به ایالات‌متحده عزیمــت کــرد و از سال 1355 تا 1356 در کالج مقدماتی درو در ایالت سانفرانسیسکو در حال تحصیل بود.

    در خــلال دوران دانشجویی، ظریف از فعــالان و مسؤولین انجمن اسـلامی دانشـجویان در امریکـا و کانـادا، دبیر تبلیغات از سال 1360 تا 1361، رابط شورا از سال 1362 تا 1364 و دبیر تشکیلات انجمن اسلامی دانشجویاناز سال 1364 تا 1365 بود.

     

    راهیابی به وزارت امورخارجه

    زمانی که ظریف آزمون‌های جامع دکترایش را در سال 1364 در دنور گذراند، اداره مهاجرت ایالات‌متحده، ویزای او را باطل کرد. پس از این اتفاق وی به نیویورک رفته و در نمایندگی ایران مشغول به کار شد. وی طی سه سال بعد و از راه دور، تحصیلاتش را تکمیل کرد. در طول این مدت ظریف توانایی‌های خود را برای دولت ایران ثابت کرد و این‌چنین با حضور او در وزارت خارجه موافقت شد.

     

    دیپلماتی که سربازی‏اش را در سازمان ملل گذارند

    محمد جواد ظریف که پیش از دوران دانشگاه برای ادامه تحصیل به امریكا سفر كرده بود از 22 سالگی و در سال 1982 به نمایندگی ایران در سازمان ملل رفت و سربازی اش را به عنوان كارمند محلی دفتر نمایندگی ایران در سازمان ملل گذراند.

    وی در سال 1988 همزمان با دریافت مدرك دكترای حقوق بین‌الملل به تهران فراخوانده شد و با کناره‌گیری محمدجواد لاریجانی از معاونت بین‌الملل وزارت امور خارجه، مشاور وزیر در امور بین‌الملل شد و یك سال بعد به نیویورك بازگشت تا معاون نمایندگی ایران در سازمان ملل شود. او در آخرین دور وزارت علی‌اکبر ولایتی به معاونت بین‌الملل وزارت امور خارجه رفت و 10 سال این معاونت را بر عهده داشت. او سپس دوباره به نیویورك بازگشت و این بار ظریف نماینده و سفیر ایران در سازمان ملل بود.

     

    بازگشت به ایران

    ظریف تا مدتی پس از انتخاب محمود احمدی‌نژاد به عنوان رییس‌جمهور نیز در سمت نمایندگی ایران در سازمان ملل باقی بود. وی پس از عزل از این سمت به تهران بازگشت. وی در مردادماه سال 86 از سوی منوچهر متکی، وزیر امور خارجه وقت، به سمت دستيار ارشد وزیر منصوب شد و تا زمان معرفی به عنوان وزیر خارجه در دانشکده روابط بین‌الملل وزارت خارجه مشغول کار بوده است؛ اما مهم‌ترین فعالیت محمدجواد ظریف که او را به دکتر حسن روحانی نزدیک می‌کند نقشی است که در مذاکرات هسته‌ای سال‌های 82 تا 84 ایفا کرد. ظریف در این مدت عملاً در کنار سیروس ناصری، ریاست تیم مذاکره کننده را بر عهده داشت. او از نظر سیاسی گرایش به حزب خاصی ندارد و مستقل است.

    ظریف درباره دیپلمات شدنش چنین می‌گوید: من هم به صورت کاملاً اتفاقی و هم به دلیل تصمیم اداره مهاجرت، دیپلمات شدم. پس از گذشت پنج سال از گفته محمدجواد ظریف که دیگر قصد انجام کارهای دیپلماتیک را ندارد، در روز 13 مرداد 1392، دکتر روحانی، وی را به عنوان وزیر امور خارجه برای گرفتن رأی اعتماد به مجلس معرفی کرد. ظریف دارای 2 فرزند است که هر دو متأهل بوده و در ایران به کار مشغولند.

     

    دشمن قابل احترام!
    محمدجواد ظریف، از مشهورترین دیپلمات‌های برجسته ایران به شمار می‌آید که سفیر و نماینده دائم جمهوری اسلامی ایران در سازمان ملل متحد از 14 مرداد سال 1381 تا 5 تیر سال 1386 بود. وی دارای لیسانس و فوق‌لیسانس روابط بین‌الملل از دانشگاه ایالتی سان‌فرانسیسکو و دکترای حقوق و روابط بین‌الملل از دانشگاه دنور است. وی از سال‌های 1386 تا 1389 دستیار ارشد وزیر وقت وزارت امور خارجه و در سال 1390 معاون بین‌الملل دانشگاه آزاد اسلامی بوده است.
    به نظر می‌رسد رساترین و بهترین تعبیر درباره محمدجواد ظریف، تعبیری است که هنری کیسینجر، مشاور امنیت ملی سابق ایالات‌متحده آمریکا درباره وی داشته است. کیسینجر یک جلد از کتابی که چندی پیش نوشته است را به ظریف هدیه داده و در صفحه نخست آن نوشته است: تقدیم به دشمن قابل احترام، ظریف. 
     
  • +سوابق مدیریتی و اجرایی

    مشاور سرکنسولگری در سانفرانسیسکو از سال 1357 تا 1359

    مشاور سیاسی، رایزن، کاردار نمایندگی در سازمان ملل – نیویورک از سال 1361 تا 1367

    مشاور وزیر امور خارجه از سال 1367 تا 1368

    سفیر و معاون نماینده دایم نمایندگی در سازمان ملل – نیویورک از سال 1368 تا 1371

    معاون حقوقی و بین المللی وزارت امورخارجه از سال 1371 تا 1381

    سفیر و نماینده دائم نمایندگی در سازمان ملل – نیویورک از سال 1381 تا 1386

    دستیار ارشد وزیر وزارت امور خارجه از سال 1386 تا 1389

    معاون بین الملل دانشگاه آزاد اسلامی در سال 1390

     

    مسئولیت های بین المللی:

    ییس کمیته حقوقی مجمع عمومی 47 ملل متحد – نیویورک از سال1371 تا 1372

    رییس کمیته نگارش اجلاس آسیایی حقوق بشر – بانکوک در سال 1372

    رییس اجلاس افتتاحیه کنگره حقوق بین الملل ملل متحد – نیویورک در سال 1373

    رییس کمیته حقوقی مشورتی آسیایی – افریقایی از سال 1376 تا 1377

    رییس کمیته سیاسی هشتمین اجلاس سران کنفرانس اسلامی تهران در سال 1376

    رییس کارشناسان ارشد هشتمین اجلاس سران کنفرانس اسلامی تهران 1376

    سخنگو هشتمین اجلاس سران کنفرانس اسلامی تهران 1376

    رییس کمیته کارشناسان اعتمادسازی – تهران 1377

    عضو گروه شخصیت های برجسته زمامداری جهانی از سال 1377 تا 1381

    رییس کمیته سیاسی دوازدهمین اجلاس سران عدم تعهد – دوربان 1377

    رییس سمپوزیوم اسلامی گفتگوی تمدن ها – تهران 1378

    رییس کمیته متخصصین گفتگوی تمدن ها – جده 1379

    رییس کمیسیون خلع سلاح ملل متحد – نیویورک 1379

    عضو گروه شخصیت های برجسته گفتگوی تمدن ها از سال 1379 تا 1382

    رییس کنفرانس آسیایی نژادپرستی و تبعیض نژادی 1379

    معاون مجمع عمومی سازمان ملل متحد از سال 1382 تا 1384

    رییس کمیسیون فرهنگی یونسکو از سال 1386 تا 1388

     

  • +سوابق آموزشی

    عضو هیأت علمی گروه حقوق عمومی و تدریس در دوره دکتری و کارشناسی ارشد دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران از سال 76 تا 82 و از سال 86 تا 89
    استادیار دانشکده روابط بین‌الملل و تدریس در دوره کارشناسی ارشد از سال 71 تا 82 و از سال 86 تا 92
    دیپلماسی در سازمان‌های بین‌المللی
    سازمان‌های بین‌المللی و موضوعات جهانی
    حل و فصل اختلافات در سازمان ملل متحد
    امنیت منطقه‌ای و بین‌المللی
    مبانی حقوق بشر
    حقوق بشر و سازمان‌های بین‌المللی
    حقوق بشر و سیاست جهانی
    پایان‌نامه‌های کارشناسی
    سیاست‌گذاری در سازمان‌های بین‌المللی
    پایان‌نامه‌های کارشناسی ارشد
     
  • +کارنامه پنج ساله نمایندگی در سازمان ملل متحد

    دوره دوم مأموریت ظریف در سازمان ملل متحد تاریخی پر فراز و نشیب از کشمکش بین جمهوری اسلامی ایران و قدرت‌های غربی بر سر برنامه و حق هسته‌ای کشورمان بود که علی‌رغم تلاش‌های جدی وزارت امور خارجه و نمایندگی کشورمان در سازمان ملل، متأسفانه تعدادی قطعنامه کاملاً سیاسی علیه کشورمان به ثبت رسید.
    وی در آن مقطع تلاش زیادی برای معرفی ایران در سطح مجامع سیاسی، رسانه‌ای، علمی و فرهنگی آمریکا داشت که مورد استقبال دوستداران کشورمان و حتی پذیرش برخی مخالفان قرارگرفته بود، به نوعی که برخی تلاش می‌کردند برای خنثی‌سازی عملکرد موفق وی در معرفی چهره انسانی و اخلاقی نظام جمهوری اسلامی، او را جدا از نظام معرفی کرده و معیار نامناسبی برای ارزیابی جمهوری اسلامی بدانند.
    به هر حال این دوره اکنون سپری شده است و تاریخ سیاسی کشورمان در آینده صفحات این دوره حساس و توأم با فشارهای سیاسی بر کشور را ورق خواهد زد.
     
    وداع ظریف با سازمان ملل
    محمدجواد ظریف که از سال 2001 به مدت پنج سال نمایندگی دائم ایران در سازمان ملل متحد را بر عهده داشته است، در دوران حساسی از تاریخ دیپلماسی جمهوری اسلامی ایران، جای خود را به معاون وزیر اقتصاد و دارایی محمد خزایی داد و اعلام کرد که دیگر قصد انجام کارهای دیپلماتیک را ندارد، وی بعد از بازگشت از آمریکا در دانشگاه تهران و دانشکده روابط بین‌الملل وزارت امور خارجه به تدریس علوم سیاسی و روابط بین‌الملل پرداخت.
    در مراسم میهمانی خداحافظی ظریف، که در محل تالار اصلی هیأت‌های نمایندگی سازمان ملل برگزار شد، گروه چشمگیری از سفرا و رؤسای هیأت‌های نمایندگی و دیپلمات‌های کشورهای مختلف مقیم در نیویورک، مقامات سازمان ملل متحد، مسؤولین و اعضای مراکز دانشگاهی و نهادهای تحقیقاتی، نمایندگان و مسئولان طیف وسیعی از رسانه‌های گروهی، نمایندگان مراکز اسلامی آمریکا و نیز گروه زیادی از ایرانیان مقیم آمریکا حضور پیدا کردند.
    خود وی در پاسخ به این سؤال که تلاش‌هایش برای رفع شکاف موجود بین دو کشور چقدر موفقیت‌آمیز بوده است؟ می‌گوید: «اگر به ایجاد صرفاً یک خراش بر روی سوءتفاهم موجود کمک کرده باشم، راضی خواهم بود و فکر می‌کنم این کار را کرده باشم.»
     
  • +برنامه‌های ارائه‌شده توسط ظریف برای تصدی وزارت خارجه

    محمدجواد ظریف، بعد از اینکه دکتر حسن روحانی وی را برای تصدی وزارت امور خارجه به مجلس معرفی نمود، برنامه‌های خود را منتشر کرد. بخشی از برنامه‏های ظریف در سیاست خارجی به شرح زیر است:
    بر مبنای قانون اساسی، رهنمودهای امام راحل (قدس سره) و مقام معظم رهبری (مدظله‌العالی) و اسناد بالادستی جمهوری اسلامی ایران و به منظور پیشبرد آرمان‌های انقلاب اسلامی، اهداف سیاست خارجی کشور در محورهای ذیل قابل دسته‌بندی است:
    پاسداری از استقلال، وحدت ملی و تمامیت ارضی کشور 
    کمک به تأمین امنیت ملی 
    اعتلای منزلت ملی، منطقه‌ای و بین‌المللی ایران و ایرانی 
    افزایش نفوذ منطقه‌ای و جهانی و کاهش آسیب‌پذیری‌های کشور 
    ارتقای روابط و کاهش تنش‌ها و خصومت‌ها
    کمک به توسعه، پیشرفت و رشد همه‌جانبه کشور 
    ترویج مردم‌سالاری دینی و معیارهای الهی
    ایفای نقش موثر و نهادسازی به منظور کمک به استقرار صلح و ثبات پایدار در منطقه و جهان...
     
  • +ظریف و ماجرای گرین کارت

    از انتخابات مجلس نهم افشاگری درباره گرین کارتی که برخی سیاستمداران ایرانی دارند مرسوم شد. در انتخابات ریاست جمهوری یازدهم باز باب این نوع افشاگری باز شد و سرانجام نوبت به کابینه یازدهم رسید.
    سایت ایران هسته‌ای مدتی قبل از شروع جلسات مجلس برای بررسی صلاحیت کابینه پیشنهادی دکتر روحانی خبری را منتشر کرد و نوشت که یکی از اعضای کلیدی تیم سیاست خارجی آقای روحانی چند ماه قبل قصد داشته به طور کامل جلای وطن کرده و در امریکا ساکن شود. بر اساس این گزارش، وی حدود 3 ماه پیش در کنسولگری امریکا در یکی از کشورهای همسایه ایران حاضرشده و مصاحبه‌های لازم برای دریافت اجازه اقامت دائم را انجام داده است.
    این ادعا ثابت نشد اما محمد جواد ظریف، گزینه پیشنهادی حسن روحانی برای وزارت خارجه در جلسات کمسیون امنیت ملی مورد پرسش‌هایی درباره شایعه داشتن  گرین کارت قرار گرفت. ظریف در توضیحات خود گفت که این‌جانب هرگز گرین کارت نداشته و ندارم، درحالی‌که 10 سال است شرایط دریافت آن را داشته‌ام؛ خانواده و فرزندانم در حالی در ایران زندگی می‌کنند که می‌توانستند در ایران نباشند، این‌جانب پس از رجعت به ایران هرگز به آمریکا سفر نداشتم درحالی‌که از سه دانشگاه معتبر آمریکا برای تدریس دعوت داشتم.
     ظریف با اشاره به ضرورت هماهنگی در سیاست خارجی نظام گفت که در تمام مراحل کاریم نظرات مقام معظم رهبری را عملیاتی کردم حتی اگر نظرم مخالف با نظر حضرت آقا بود و این‌جانب با هر کسی در خارج از کشور در سطح سیاست خارجی ارتباط داشتم، اجازه داشتم.
     
  • +ردپای ظریف در ماجرای ملاقات امیر احمدی و سوروس با مقامات ایرانی

    بازگشت هوشنگ امیر احمدی با دستور رئیس‌جمهور، احمدی‌نژاد به تهران و مکلف شدن دانشگاه‌ها و مراکز پژوهشی کشور به همکاری با این جاسوس سرشناس CIA ماجرای کوچکی نبود که اصول‌گرایان با بی‌تفاوتی از کنار آن بگذرند و آغاز سال 1387 آبستن حوادث تلخی بود؛ نقطه آغاز تراژدی یک رئیس‌جمهور محبوب. 
    نامه شماره 519/16 مورخه 26 فروردین 1387 قائم‌مقام وزیر علوم خیلی زود به دست روزنامه «کیهان» رسید و از دل آن یک «خبر ویژه» جنجالی درآمد که در واقع، اولین هشدار جدی دردمندانه اصول‌گرایان به احمدی‌نژاد بود تا در دام‌ پیچیده جاسوسان کهنه‌کار غرب نیفتد. شناختِ کیهان از هوشنگ امیر احمدی به دهه 1370 بازمی‌گشت و نخستین ردپای او پس از دوم خرداد در ملاقات عباس عبدی با باری روزن، وابسته فرهنگی آمریکا در ایران و از گروگان‌های سفارت آشکار شد. 
    امیر احمدی از سال 1377 در کنار یکی دیگر از رابطان بنام ریچارد فرای در شورای آمریکا- ایران هماهنگی این ملاقات را بر عهده داشت و سرانجام سال 1378 عبدی و روزن در مقر یونسکو در پاریس با یکدیگر دیدار کردند تا تکاپوهای اصلاح‌طلبان برای عادی‌سازی روابط با ایالات‌متحده شکل روشن‌تری به خود بگیرد.
    پس از این اتفاق، «دفتر پژوهش‌های موسسه کیهان» یک پروژه تحقیقاتی را باهدف شناخت «دلالان رابطه ایران و آمریکا» تعریف کرد و مرداد 1379 حاصل آن مطالعات ابتدا در صفحه «پاورقی» روزنامه کیهان و سپس در جلد 19 مجموعه کتاب‌های «نیمه پنهان» به چاپ رسید، اما آذر 1381 باز هم اتفاق تکان‌دهنده‌ جدیدی افتاد که نشان داد حساسیت «کیهان» درباره «هوشنگ امیر احمدی» دقیق و به موقع بوده است.
    در همین زمان، قوه قضائیه و اطلاعات سپاه بر روابط خارجی و پروژه‌های جمع‌آوری اطلاعات در نظرسنجی‌های «موسسه آینده» حساس شدند و آن را به عنوان یک «کیس امنیتی» زیر نظر گرفتند. این موسسه به ظاهر یکی از محافل تئوریک اصلاح‌طلبان و مخزن پژوهشی «حزب مشارکت ایران» به شمار می‌رفت که عباس عبدی، علیرضا علوی تبار، حسین قاضیان، بهروز گران پایه و... در آن دفتر داشتند. 
    بازرسی از مؤسسه آینده تئوریسین‌های اصلاح‌طلبان را در معرض اتهام «فروش اطلاعات به آمریکا» قرار داد. این اتهام با اسناد، مراقبت‌های ضد جاسوسی و همچنین اعترافات برخی از اعضا اثبات شد، ولی مسئله کلیدی نقش امیر احمدی در شکار جاسوس از کانال «موسسه آینده» برای سرویس‌های MI6 و CIA بود. امیر احمدی این‌بار یک رسوایی جاسوسی غیرقابل‌باور را روی دست اصلاح‌طلبان و برخی از اعضاء گذاشت. 
    با این همه پیوند او با اصلاح‌طلبان ادامه یافت و به واسطه دوستی با محمدجواد ظریف، نماینده وقت ایران در سازمان ملل در دولت‌های خاتمی و احمدی‌نژاد و محمد صادق خرازی و ملاقات آن‌ها در نیویورک، باب دیدار و رایزنی وی با شیرین عبادی و دیگر نیروهای حامی «کودتای مخملی» باز شد که در این بین مساعدت ظریف قابل توجه بود.
    بعدها نیز امیر احمدی از طریق محمدجواد ظریف توانست مساعدت و همکاری مشایی را جلب و رئیس‌جمهور احمدی‌نژاد را در دومین سفرش به آمریکا ملاقات کند. این دیپلمات ایرانی را باید یکی از نخستین نقاط تماس کانون‌های اصلاحات و انحراف دانست که سال 1385 در فاصله 2 هفته پس از برنامه‌ریزی دیدارهای سید محمد خاتمی با مقامات بلندپایه آمریکایی، برای رئیس‌جمهور احمدی‌نژاد نیز با دلالان رابطه ایران و آمریکا جلسه می‌گذاشت!
    پیشتر كيان تاجبخش، نماينده بنياد سوروس در ايران نيز در جلسه دادگاهش، هماهنگ كننده ارتباط محمد خاتمی رئيس جمهوری سابق ايران با جرج سورس، رئيس مهمترين بنياد مروج انقلاب های رنگی جهان در آمريكا را محمد جواد ظريف، مسئول سابق دفتر نمايندگی جمهوری اسلامی در سازمان ملل اعلام كرده بود.
     
  • +ظریف تکذیب کرد!

    بعد از معرفی کابینه توسط دکتر روحانی، محمد جواد ظریف در تاریخ 15 مرداد 92 در جلسه کمسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس حضور یافته و به سؤالات نمایندگان پاسخ گفت. در این جلسه یکی از نمایندگان درباره ارتباط ظریف با «جورج سوروس» سؤال کرد که وی وجود این ارتباط را تکذیب کرد و گفت: «می‌گویند من و آقای خاتمی در هتلی در نیویورک با جورج سوروس دیدار کرده‌ایم، چنین هتلی در نیویورک وجود ندارد.»
    وی در این جلسه گفت که رابط ارتباط خاتمی و سوروس نبوده و اصل این دیدار را تکذیب کرد و حتی اصل دیدار خاتمی و سوروس را نیز رد کرد. پیش از این روزنامه کیهان در خبر ویژه‌ای از ارتباط جورج سوروس با خاتمی به وساطت ظریف خبر داده بود. در ادامه گزارش کیهان آمده است: «برنامه‌ریزی سفر خاتمی به آمریکا یک سال پس از پایان ریاست‌جمهوری وی و همچنین حضور رئیس‌جمهور اسبق ایران در مهمانی جورج سوروس در جریان این سفر از دیگر اقداماتی بود که ظریف و دوستانش انجام داده‌اند. جنجالی‌ترین اتفاق در سفر خاتمی به نیویورک دیدار او با جرج سوروس بود. کیان تاج‌بخش از جمله افرادی است که در این دیدار حضور داشته است.» 
    این گزارش می‌افزاید: «برخی مقامات درباره آن دیدار گفته بودند که سوروس در همین هفته و در یک مراسم خصوصی صرف شام در بوستون، درباره معامله بزرگ (هسته‌ای) با محمد خاتمی رئیس‌جمهوری سابق ایران گفت‌وگو کرد. یک ایرانی که در آن مراسم شام حضور داشت، گفت: خاتمی به ما گفت که آمریکا باید مذاکره با ایران را آغاز کند. او افزود که ایران مسلماً خواهان تعلیق غنی‌سازی اورانیوم، اما نه به عنوان یک پیش‌شرط برای مذاکرات است.» 
     
    کش و قوس کیهان و ظریف
    البته این گزارش کیهان و آن تکذیب ظریف پایان‌بخش ابهامات نشد و کیهان در پاسخ به تکذیب وزیر پیشنهادی امور خارجه نوشت: «تاکنون خبر این ملاقات از سوی منابع متعدد داخلی و خارجی نیز تأیید شده است و این اخبار در اقاریر متهمان دادگاه کودتای مخملی نیز که شهریور 1388 به صورت علنی برگزار شد، تأیید گشت. چنان که یحیی کیان‌تاج‏بخش، نماینده رسمی بنیاد صهیونیستی جامعه باز و رابط سوروس در اعترافات خود گفت که خاتمی به همراه محمدجواد ظریف با جورج سوروس دیدار کرده است.»
    کیهان در ادامه افشاگری خود تاکید کرد: «دیدار رئیس‌جمهور اسبق به همراه ظریف با یکی از چهره‌های سرشناس صهیونیستی امری نبود که از چشم تحلیلگران و روزنامه‌نگاران کنجکاو آمریکایی پنهان بماند و برای نمونه کنت تیمرمن، رئیس سابق میز ایران در پنتاگون و سیا در نشریه «نیوزمکس» نیز مقاله مفصلی درباره آن نوشت. در این میان حتی مترجم رسمی خاتمی در سفر به آمریکا بر این دیدار صحه گذاشت. «هومن مجد» در کتاب «پارادوکس ایران مدرن» ضمن شرح خاطراتش از همراهی خاتمی به دیدار وی با سوروس یهودی اشاره کرد. چندی پس از برگزاری این ملاقات، جورج سوروس در یک سخنرانی عمومی حتی درباره محتوای ملاقاتش با رئیس دولت اصلاحات سخن گفت و آن را تأیید کرد.» 
     
    روابط با آمریکایی که به دنبال انقلاب مخملی است!
    شور و شوق مقامات و رسانه‌های غربی برای تصدی‌گری ظریف در دستگاه وزارت خارجه در حالی این روزها بالا گرفته است که وی پیش از این و در سال 87 یعنی درست چند ماه قبل از آغاز فتنه 88 این آشوب‌ها و فتنه‌گری‌ها را از سوی مقامات آمریکایی پیش‌بینی کرده و نسبت به طراحی انقلاب مخملی هشدار داده بود. 
    محمدجواد ظریف، نماینده پیشین جمهوری اسلامی در سازمان ملل متحد، با حضور در محل بنیاد باران در خصوص انتخاب باراك اوباما به ریاست جمهوری آمریكا و تاثیر این انتخاب بر سیاست خارجی كشورمان سخنرانی كرده بود. وی در سخنان خود با اشاره به تلاش آمریکایی‌ها برای ایجاد انقلاب مخملین در ایران گفته بود: «واقعیت این است كه آمریکایی‌ها در سال‌های اخیر افراد زیادی از ایران را به بهانه سمینار و همایش‌های علمی دعوت می‌کنند و بعد این افراد می‌بینند كه در سمینار تغییر رژیم حضور یافته‌اند و باید توجه كنیم كه تلاش برای انجام انقلاب مخملین در ایران توهم نیست.»
    ظریف با اشاره به تلاش‌های برخی افراد برای دلالی رابطه میان ایران و آمریكا نیز گفته بود: «من آقای هوشنگ امیر احمدی را از نزدیك می‌شناسم و می‌دانم ایشان علاقمند به برقراری رابطه میان ایران و آمریكاست؛ اما باید توجه كنیم كه برقراری رابطه میان دولت‌ها نیاز به واسطه ندارد. چون این واسطه‌ها به دنبال تأمین منافع خودشان هستند و این مسئله باعث می‌شود دیدگاه‌های دو دولت به اشتباه منتقل شود.»
    ظریف همچنین در ادامه گفته بود «سیاست خارجی غیرانتفاعی وجود خارجی ندارد و باید بدانید كه دسترسی من به مقامات آمریكایی در سطحی است كه آقای امیر احمدی نمی‌تواند فكرش را هم بكند.»
    ظریف در بخش دیگری از سخنان خود با اشاره به اینكه دولت ایران و آمریكا دو دولت متخاصم هستند یادآور شده بود: «روابط ایران و آمریكا از دید آن‌ها مبتنی بر پارادایم دشمن است و آنچه ما می‌کنیم واكنش به این اقدام آمریکایی‌هاست. از اشغال لانه جاسوسی در 13 آبان تاكنون همه روابط ما با این كشور واكنش به اقدامات خصمانه آمریكا بوده است.»
     
  • +ظریف و باند نیویورکی‏ها

    اواسط دوران ریاست جمهوری سید محمد خاتمی، روزنامه های منتقد او از وجود یك باند در وزارت خارجه خبر می‏دادند كه می‏كوشد تا رابطه دیپلماتیک نابود شده ایران و آمریكا را دوباره جوش بدهد.
    استفاده از عنوان نیویوركی‏ها سبب می‌شد تا نگاه ها به سمت نمایندگی ایران در سازمان ملل كه در نیویورک مستقر بود، بچرخد؛ رئیس این نمایندگی نیز كسی نبود جز محمد جواد ظریف؛ اما منتقدان باند نیویوركی‏ها ظریف را نفر اول این باند در وزارت خارجه نمی دانستند.
     
    نقش باند نیویورکی‏ها در پذیرش قطعنامه 598
    یكی از دیپلماتهای باسابقه كه نمی خواهد نامش فاش شود، معتقد است: «حركت این باند از مقطع صدور قطعنامه 598 آغاز شده است.» در واقع این دیپلمات به تلاش تعدادی از هیأت دیپلماتیک كشور در نیویورک در سال 1366 اشاره می‏کند كه در حین مذاكرات مربوط به قطعنامه 598 كوشیدند تا با از كار انداختن حسگرها و منابع ورودی وزارت امورخارجه، اجماعی جهانی علیه ایران به وجود آورند. مقدمه تصویب قطعنامه 598 و تصویب آن هنگامی صورت گرفت كه احتمال پیروزی نهایی ایران در جبهه ها دور از ذهن نبود و این قطعنامه با هدف حفظ صدام به تصویب رسید.
    حتی اگر دیپلمات‏های كشور درصدد انجام مذاكرات صلح می بودند قطعاً حضور فعال آنها در این بین می‏توانست موجب تقویت موضع ایران در این گفت‌وگوها و تحمیل بیشتر شرایط كشور شود نه آنكه با سكوت خود تسلیم هویج‌های نظام بین‏الملل شوند. در واقع بخش بین الملل وزارت امور خارجه گویا به این امر حساسیتی را نداشته است. این قسمت به صورت مستقیم با سازمان‌های بین المللی در ارتباط بود و افراد اصلی تشكیل دهنده این بخش بعدها به باند نیویوركی ها معروف شدند. بنابراین، اولین حركت مؤثر این باند را می توان در بی تفاوت كردن مسئولین و در نهایت تصویب اجماع جهانی علیه ایران دانست.
    با روی كار آمدن دولت سازندگی و چرخش در سیاست خارجی جمهوری اسلامی، بسیاری از دیپلمات های اصولگرا مانند جوادمنصوری و حسین شیخ الاسلام به حاشیه رفتند و فضا برای حضور افرادی همچون كاظم پوراردبیلی، كاظم سجادپور و محمد جوادظریف فراهم شد. ظریف كه زمان انقلاب و جنگ را در ایران حاضر نبود، رابطه بسیار خوبی با محافل سیاسی و رسانه ای آمریكایی داشت.
     
    عملكرد ظریف در معاونت بین‌الملل وزارت خارجه
    بر اساس روایت‌ دیپلمات‌های وزارت امور خارجه، معاونت بین‌الملل از ورود هر فرد غریبه‌ای به درون مجموعه خود جلوگیری می‌کرد حتی یك بار كه ولایتی به پیشنهاد یكی از مشاوران خود قصد انتقال یك دیپلمات اصولگرا را به این مجموعه داشت، با جواب عجیب ظریف مواجه شد؛ ظریف تأكید می‌کند: «ما در بخش بین‌الملل همه باهم رفیق هستیم و یكدیگر را با اسم كوچك صدا می‌کنیم و ورود فرد جدید گعده ما را به هم می‌ریزد.» از همین رو به واسطه فعالیت و مشاورت های گعده مذكور، NPT در كشور دائمی می‌شود. رژیم شاهنشاهی در سال 1968 معاهده NPT را 25 ساله به امضا رسانده بود؛ با پایان این 25 سال با طرح دائمی كردن این موضوع در آژانس به یک باره سیروس ناصری با یك دست بلند كردن ساده تمامی منافع را به سخره می‌گیرد. 
    با رجوع به اسناد وزارت خارجه خواهیم یافت كه رژیم پهلوی به عنوان یك نظام سرسپرده اعلام می‌کند كه ایران هنگامی NPT را به صورت دائم امضا می‌کند كه جامعه جهانی برای عاری ماندن خاورمیانه از سلاح اتمی تضمین بدهد. از همین رو است كه رژیم صهیونیستی هرگز حاضر به پاسخگویی نبوده است چرا كه اعتقاد دارد كه این رژیم از ابتدا با عدم قبول NPT هیچ تعهدی را به جامعه جهانی نداده است.
    در واقع ایران با پیوستن دائمی به NPT برای خود ضمن به همراه آوردن مسئولیت پاسخگویی هیچ‌گونه امتیازی را نیز دریافت نكرد. جالب‌تر آن است كه برای دائمی كردن NPT هیچ‌گونه مجوزی از مجلس شورای اسلامی دریافت نشده بود و امضای سیروس ناصری آغازی برای چالش هسته‌ای كشور به حساب می‌آید. حتی برای دائمی كردن NPT هیچ مصوبه‌ای از هیأت دولت و شورای عالی امنیت ملی كسب نشد. البته از همین رو بود كه نمایندگان جهانی سرمست از پیروزی بی تلفات خود كف مرتبی را برای سیروس ناصری نواختند.
     
    استراتژی خلع سلاح نیویورکی‌ها 
    با پیروزی خاتمی در انتخابات دوم خرداد 76 باند نیویورکی‌ها قدرت را در وزارت خارجه قبضه می‌کند؛ جالب آن است كه با روی كار آمدن خاتمی كه از ابتدا به علت انتقاد از دولت قبلی حائز رأی بالایی شده بود، ظریف در جایگاه خود هیچ‌گونه لرزشی را حس نمی‌کند، در دولت خاتمی به واسطه برنامه‌ریزی باند نیویورکی‌ها استراتژی خلع سلاحی مطرح می‌شود.
    در این دوره با شتاب عجیبی منع تولید و انبار بمب‌های خوشه‌ای، مین‌گذاری، شیمیایی و میكروبی به تصویب می‌رسد و جالب آن است كه برای هر یک از آن‌ها امكان دریافت ده‌ها امتیاز از طرف غربی متصور بود اما تصویب یك طرفه این قراردادها تنها باعث تحمیل بیشتر نظارت جهانی بر کشور شد؛ اما استراتژی ظریف هم چیزی نبود مگر اعتمادسازی. خلاصه این استراتژی هم همراهی با غرب جهت كسب اعتماد جهانی بود.
     
    اعتمادسازی یا خالی کردن کشور از امکانات
    ناصر نوبری، رئیس وقت مركز بررسی راهبردی وزارت خارجه در رابطه با این استراتژی می‌گوید: «هنگامی كه استراتژی ضعیف ظریف كه نشان واضحی از وادادگی سیاسی داشت به ما رسید ما آن را رسماً رد كردیم. در آن ایام ما معتقد بودیم كه با انجام این امر توسط ایران تمام امتیازها یا برگ‌های برنده از دست ایران خارج‌شده و باز هم غرب از میزان كم امتیازات ناراضی و خواهان امتیازات بیشتری می شود. به علت مخالفت ما این استراتژی به شورای استراتژیك رفت، خرازی در آن جلسه به اهمیت اعتمادسازی و انجام تمام بازرسی‌ها تأکید می‏كرد اما من در پاسخ گفتم آقای خرازی شما تخصص تربیتی دارید و لذا من مثال مدرسه‌ای می‌زنم، مدیر آمریكا است و ما بچه بد مدرسه، حالا حتی اگر به امریكا تعظیم هم كنیم، جزو بچه بدها هستیم و لذا با انجام این استراتژی تنها امتیاز از دست داده‌ایم و این استراتژی تنها خالی كردن كشور از امكانات است.
    استراتژی مطروحه از سوی ما استراتژی عمل متقابل بود به این معنی كه با كسب هر امتیاز یك امتیاز بدهیم نه آن كه تمامی امتیازهای خود را در جا بدهیم و منتظر بذل محبت طرف مقابل باشیم. خرازی بعد از بیان نقطه نظرات گفت این امر تخصصی بین‌المللی است و آنان یعنی باند نیویورکی‌ها بهتر می‌دانند كه با جامعه جهانی چگونه برخورد كنند و حتماً سازمان بین‌المللی امتیازهای ما را پس خواهند داد.»
    وی در ادامه با اشاره به اتفاقات جلسه مذكور می‌گوید: «با اصرار خرازی بر تأیید نظر ظریف من به خطرات ناشی از تصویب این استراتژی بر منافع ملی و امنیت كشور اشاره كردم اما با اصرار خرازی من اعلام كردم كه به عنوان اعتراض جلسه را ترك می‌کنم. خرازی با عصبانیت اخراج و ممنوع‌الورود من از وزارت خارجه را اعلام كرد. من نیز در همان جا تأكید كردم كه روزی فرا خواهد رسید كه شما به موجب تصویب این استراتژی باید به ملت پاسخگو باشید.»
     
  • +ارتباط گسترده ظریف با جامعه آمریکا

    ظریف به اقتضای حضور و همچنین فعالیت دیپلماتیک طولانی مدت در آمریکا، ارتباط گسترده ای با جامعه آمریکا و محافل سیاسی و علمی این کشور داشته است. وارن هوگ، یکی از نویسندگان روزنامه هرالدتریبیون طی مقاله‌ای با عنوان «صدای ایران در سازمان ملل با لهجه امریکایی سخن می‌گوید»، به حضور گسترده محمد جواد ظریف در مجامع عمومی آمریکا اشاره می کند: «محمد جواد ظریف به اندازه ای در دانشگاه ها، محافل عمومی سیاسی و اجتماعی حضور پیدا می کند که لیزا اندرسون، رئیس دانشکده امور بین الملل دانشگاه کلمبیا از وی پرسیده است که آیا قصد شرکت در رقابت های انتخاباتی آمریکا را دارد؟» و این در حالی بود که ظریف فقط سفیر ایران در سازمان ملل بود و ایران از 1980 به بعد هیچ روابط دیپلماتیکی با ایالات متحده نداشته است. ظریف بخش عمده زندگی بزرگسالی خود را در ایالات متحده گذراند و انگلیسی محاوره‌ای را با لهجه امریکایی صحبت می‌کند.
    محمد جواد ظریف در کتاب خاطراتش که به نام «آقای سفیر» منتشر شده است، درباره انتخاب او برای سمت نمایندگی دائم جمهوری اسلامی در سازمان ملل می‌گوید: «فکر می‌کنم در بهمن‌ماه سال 1380 بین من و آقای دکتر خرازی برای رفتن به نیویورک توافق صورت گرفت. ظاهراً آقای دکتر خرازی نیز همان موقع موضوع اعزام من را به رهبری هم گفته بودند. بعدها رهبری به من فرمودند که همان روز من به آقای حجازی گفتم که بهترین گزینه برای نیویورک شما هستید؛ اما بگذارید روند معمول وزارت خارجه طی شود. وقتی که رسماً به ما معرفی شدید، شما هم رسماً موافقت کنید... همچنین نکاتی را که برای مأموریت لازم بود یادآوری کردند. از جمله نکته‌ای را فرمودند که من در همه کلاس‌هایم برای دانشجویان گفته‌ام. به من فرمودند حتی اگر در موردی یقین داری که دیدگاهت 180 درجه با من مخالف است، وظیفه داری دیدگاهت را بگویی. حتی ایشان مطرح کردند که این یک وظیفه شرعی است. بحمدلله من نیز همیشه این کار را انجام دادم.»
     
  • +شاخه زیتون ایران به آمریکا!

    به دنبال معرفی محمدجواد ظریف به عنوان وزیر امور خارجه از طرف دکتر روحانی و درحالی‌که هنوز حدس و گمان‌ها درباره کابینه احتمالی ادامه داشت، احتمال انتخاب ظریف به عنوان وزیر امور خارجه، توجه و خوش‌بینی رسانه‌های غربی را برانگیخت.
    خبرگزاری رویترز با انتشار خبر انتخاب احتمالی محمدجواد ظریف به سمت وزارت امور خارجه ایران آن را «شاخه زیتون» ایران به ایالات‌متحده خواند و در ادامه نوشت: «به سختی می‌توان گفت که حسن روحانی، رئیس‌جمهور منتخب ایران برای نشان دادن تعهدش به بازسازی رابطه با غرب و رسیدن به تفاهم با غرب می‌توانست کاری بهتر از انتخاب ظریف انجام دهد.»
    رویترز محمدجواد ظریف را در رأس بسیاری از مذاکرات مخفی برای پایان دادن به دوری 35 ساله تهران و واشنگتن دانست. به نوشته رویترز، بی‌اعتمادی عمیق بین دو کشور در چند موضوع مورد مناقشه، از برنامه هسته‌ای ایران و حمایتش از گروه‌های نظامی ضد اسرائیلی گرفته تا تحریم‌های آمریکا و امیدواری این کشور برای مدیریت برنامه‌ای برای تغییر حکومت در ایران، باعث بی‌نتیجه ماندن آن مذاکرات شد. به نوشته این سایت، انتخاب ظریف نشان می‌دهد که رئیس‌جمهور منتخب قصد دارد، بار دیگر برای برقراری این رابطه تلاش کند.
     
    شناخت متقابل ظریف و واشنگتن در مذاکرات
    بسیاری از دیپلمات‌های غربی او را عامل اصلی مذاکره میان ایالات‌متحده و ایران پس از 11 سپتامبر می‌دانند. مذاکراتی که تا میانه‌های سال 2003 ادامه یافت. ظریف رابطه خوبی با معاون رئیس‌جمهور جو بایدن، وزیر دفاع، چاک هیگل و عده‌ای از مقامات امنیتی آمریکا از هر دو حزب دارد.
    در جریان گروگان‌گیری دیپلمات‌های آمریکایی در لبنان ظریف که آن روزها دیپلمات جوانی بود نقش مهمی داشت. خبرگزاری رویترز این مطلب را نیز از فرستاده ویژه سازمان ملل در حل این بحران نقل می‌کند.
    یک دیپلمات ارشد غربی که بارها با ظریف برخورد داشته است به رویترز می‌گوید: «او همواره تلاش می‌کرد هر آنچه را که برای بهبود روابط ممکن است به شیوه‌ای بسیار هوشمندانه و روشن انجام دهد. او ایالات‌متحده را بسیار خوب می‌شناسد و با وجود تمامی ناکامی‌های گذشته در ایالت متحده به خوبی شناخته شده است.»
    همچنین دنیس رأس، دیپلمات کهنه‌کار آمریکایی که در دولت اوباما نیز تا سال 2011 به عنوان مشاور امور خاورمیانه کار می‌کرد می‌گوید: «ظریف پیش از این نشان داده است که مصمم به برقراری رابطه با غرب است. انتخاب او از سوی روحانی به این معنی است که وی به صورت جدی قصد برقراری رابطه با غرب دارد. هر چند به اعتقاد او این انتخاب زمانی به صورت واقعی معنی دار می‌شود که ایران در رویکرد هسته‌ای‌اش تغییری ایجاد کند.»
    برنت اسکوکرافت، مشاور امنیت ملی جرج والتر بوش، ظریف را فردی معقول خواند اما گفت که اقدامات آینده ظریف و عملکرد وی بستگی به آزادی عملی دارد که به او داده خواهد شد.
     
  • +ظریف، منکر میانه‌روی هولوکاست

    روزنامه وال‌استریت ژورنال در گزارشی از وزیر امور خارجه پیشنهادی دکتر روحانی به عنوان منکر میانه‌روی هولوکاست یادکرد. درحالی‌که بیشتر رسانه‌های غربی از معرفی «دکتر محمدجواد ظریف» به عنوان وزیر امور خارجه آینده ایران به مجلس شورای اسلامی استقبال کرده و حتی رویترز از آن به عنوان «شاخه زیتون ایران برای آمریکا» یاد کرده بود، روزنامه آمریکایی وال‌استریت ژورنال در گزارشی ظریف را «منکر میانه‌روی هولوکاست» دانست.
    بنابراین گزارش، استناد وال‌استریت ژورنال به ویدئویی از دیدار ظریف از دانشگاه کلمبیا در سال 2006 است. ظریف از سال 2002 تا 2007 نماینده دائم ایران در سازمان ملل متحد بوده است.
    وال‌استریت ژورنال در این گزارش مواضع ظریف در این دیدار از دانشگاه کلمبیا را شبیه به مواضع محمود احمدی‌نژاد، رئیس‌جمهور سابق دانسته است. در این دیدار، دانشجویی از ظریف می‌پرسد که آیا شخصاً مرگ 6 میلیون یهودی را در هولوکاست قبول دارد که ظریف جواب می‌دهد: «من باور دارم که جنایتی بزرگ در جنگ دوم جهانی رخ داده است. سؤالی که باید پرسیده شود این است که گناه فلسطینی‌ها در این جنایت چه بوده است؟»
    پس از اعتراض برخی مخاطبان به این پاسخ، ظریف می‌گوید: «آیا من حق آزادی بیان دارم؟ اگر شما می‌خواهید حق آزادی بیان دیگران را نقض کنید، مشکل شماست نه مشکل من.» ظریف ادامه می‌دهد: «تعداد کثیری از مردم در جریان جنگ بین‌الملل دوم مردند و کشته شدند. بخش بزرگی از آن‌ها یهودی بودند. این یک جنایت است. هرگونه جنایت علیه بشریت باید محکوم شود و ما هر جنایتی را محکوم می‌کنیم. نسل‌کشی جنایتی بزرگ است و ما آن را محکوم می‌کنیم؛ اما سؤالی که شما نمی‌خواهید پاسخ دهید این است که نقش فلسطینی‌ها در آن چه بوده است؟... فلسطینی‌ها به خاطر چیزی رنج می‌کشند که در آن نقشی نداشته‌اند.»
    وال‌استریت ژورنال در پایان تاکید کرد که شیوه انگلیسی صحبت کردن ظریف در این ویدئو به حدی ماهرانه است که آمریکایی‌های خوش‌بین به رئیس‌جمهور جدید ایران و تیم کاری او بتوانند به خوبی متوجه آن شوند. گفتنی است، صهیونیست‌ها مدعی هستند که در جریان جنگ دوم جهانی 6 میلیون یهودی توسط ارتش آلمان نازی کشته‌شده‌اند. این در حالی است که برخی مورخین و محققین معتقدند که در آن زمان، تعداد کل یهودی‌های اروپا به 6 میلیون نفر نمی‌رسید.
     
  • +تایمز و تلاش برای وزیر شدن محمدجواد ظریف!

    بعد از معرفی کابینه توسط دکتر روحانی به مجلس، درحالی‌که تا اعلام نهایی رأی اعتماد به وزرای پیشنهادی زمان باقی بود اما برخی سیاسیون غربی گمانه‌زنی‌های خود را به عنوان واقعیات مسلم انتشار داده و به حمایت یا عدم حمایت از وزرا اقدام ورزیدند. روزنامه تایمز در مطلب خود پیرامون کابینه جدید و تأثیر آن در روابط ایران و امریکا، رأی اعتماد مجلس به وزرای پیشنهادی را تشریفاتی دانست ولی از یکی از گزینه‌های پیشنهادی به شدت استقبال کرد.
    این نشریه که به وضوح از سیاست مقاومتی دولت نهم و دهم خشمگین بود، تفاوت مبنایی تفکر جدید با چیزی که آن را «سیاست خصمانه احمدی‌نژاد» می‌خواند را باعث خوش‌بینی قلمداد کرده و ظریف را فردی شناخته‌شده برای امریکایی‌ها با بیش از 20 سال تجربه تعامل با طرف‌های امریکایی عنوان کرد.
    در بخشی از این مطلب و به نقل از برخی سیاسیون و دولتمردان جزء امریکایی آمده بود: «ظریف فردی باهوش و مؤدب است که مهارت دیپلماسی ایرانی را – با توجه به پیشینه و سابقه تاریخی و کهن این کشور– به خوبی می‌داند. وی در دایره دیپلماتیک منطقه منهتن فردی شناخته شده است که بسیاری افراد را به خود جذب کرده است. ظریف کسی بود که در سال 2003 و شانه به شانه روحانی در چانه‌زنی بزرگ بر سر مسئله هسته‌ای ایران شرکت داشت... وی در سال 2001 کسی بود که پس از حمله امریکا به افغانستان بازیگران محلی را بر سر میز مذاکره کنفرانس بُن آورد که باعث نابودی طالبان گردید. طرف امریکایی وی در آن مذاکرات جیمز دوبینز بود که همکاری آنان درخشان‌ترین نتیجه از همکاری‌های دیپلمات‌های امریکایی و ایرانی را به ثمر رساند: به ریاست جمهوری رسیدن حامد کرزای.»
    البته برخی دیگر از تحلیلگران، ظریف را فردی نزدیک به رهبری دانسته و نسبت به تغییری که وی می‌تواند در روابط خود با امریکا و برخی کشورهای منطقه و نسبت به مسائلی از جمله بیداری اسلامی، سوریه، مصر و امثالهم ایجاد کند خوش‌بین نیستند.
     
  • +نظر گاردین درباره انتخاب ظریف

    روزنامه انگلیسی گاردین در سرمقاله روز دوشنبه 14 مرداد 92 با اشاره به تاکید روحانی بر این که دولت وی دولت تدبیر و امید است، به دعوت از شخصیت‌های برجسته خارجی برای شرکت در مراسم تحلیف اشاره کرد و افزود: «باعث تأسف است که از اروپا فقط خاویر سولانا این دعوت را پذیرفت. مراسم تحلیف رییس‌جمهور جدید در ایران فرصتی برای ارسال پیام است و حسن روحانی این فرصت را از دست نداد. او در سخنرانی تحلیف به آمریکا گفت که اگر پاسخ مناسب ایران را می‌خواهد نباید با زبان تحریم حرف بزند. روحانی اصلاح‌طلب نیست. او یک فرد میانه‌رو است که ارتباط خود را با مراکز قدرت در حال رقابت در ایران حفظ کرده است.» 
    این روزنامه افزود: «درحالی‌که روحانی در رقابت‌های انتخاباتی خود از زبان اصلاح‌طلب‌ها استفاده کرد، اما به صراحت وفاداری‌اش به آیت‌الله خامنه‌ای (رهبر معظم جمهوری اسلامی ایران) را نیز اعلام کرد. این که روحانی موفق می‌شود یا خیر فقط به مراکز قدرت در حال رقابت در ایران بستگی ندارد. یک جریان فکری‌ در محافل تصمیم ساز آمریکا و اروپا وجود دارد که تصور می‌کند ظهور روحانی به عنوان یک میانه‌رو را محصول فشار و تحریم‌های بین‌المللی می‌داند و (تصور می‌کند) اگر تحریم‌ها تشدید شود، همان طور که مجلس نمایندگان آمریکا هم تلاش کرد این کار را انجام دهد، ایران تسلیم می‌شود و به این ترتیب این فرضیه پیش می‌رود. از این بدتر نمی‌توان قضاوت کرد. جنبش گسترده ضد تحریم در ایران شکل گرفته است. این جنبش شامل اصلاح‌طلب‌ها و محافظه‌کاران است و روحانی در تلاش برای لغو تحریم‌ از جانب همه در ایران حرف می‌زند.»
    گاردین انتخاب محمدجواد ظریف به عنوان وزیر امور خارجه را گامی در مسیر صحیح توسط روحانی دانست و به حضور ظریف در سازمان ملل به عنوان نماینده ایران و نیز حضورش «در مذاکرات دوجانبه سری با آمریکا» و آن چه علاقه دیپلمات‌های آمریکایی به او خواند، اشاره کرد. گاردین پیش از این نیز در تاریخ 11 مرداد 92 نوشته بود: «انتظار می‌رود که حسن روحانی با انتخاب سفیر اسبق ایران در سازمان ملل به عنوان وزیر خارجه لحن جدیدی را وارد سیاست خارجی این کشور می‌کند.»
     
  • +موافقان و مخالفان وزیر پیشنهادی امور خارجه

    در جلسه علنی مجلس شورای اسلامی که در تاریخ 22 مرداد 92 برای بررسی صلاحیت وزرای پیشنهادی تشکیل شده بود؛ تعدادی از نمایندگان مجلس در موافقت و مخالفت با برنامه های وزیر پیشنهادی رییس‌جمهور برای تصدی وزارت امور خارجه سخنرانی کردند.
    نادر قاضی پور، نماینده مردم ارومیه و نصر‌الله پژمان فر، نماینده مردم مشهد در مجلس شورای اسلامی نمایندگانی بودند که در مقام مخالفان وزیر پیشنهادی رییس‌جمهور برای تصدی وزارت امور خارجه سخنرانی کردند.
     
    مصادیق استکبار بودن امریکا و اسرائیل در برنامه ظریف نیست
    نصر‌الله پژمان فر با اشاره به فرمایشات مقام معظم رهبری گفت: «مقام معظم رهبری در ابتدای سال فرمودند که دولت آینده باید نقاط ضعف دولت دهم را نداشته باشد و در مقابل نقاط قوت را دارا باشد، اما باید ببینیم که آیا این ویژگی‌ها در صحبت‌های آقای ظریف وجود دارد یا خیر. رهبر معظم انقلاب یکی از ویژگی‌ها را استکبارستیزی معرفی می‌کنند و می‌فرمایند در دولت‌های نهم و دهم استکبارستیزی تمایز پیدا کرده است. ایشان مصداق استکبار را آمریکا و صهیونیست می‌دانند درحالی‌که این موارد را در برنامه آقای ظریف نمی‌بینیم. همچنین آقا می‌فرمایند که دولت‌های نهم و دهم در برابر زیاده‌خواهی‌های دشمنان دچار انفعال نشدند، اما امروز دولتی بر روی کار آمده که می‌گوید می‌خواهیم رابطه برقرار کنیم. آیا این موضوع منفعلانه برخورد کردن با استکبار نیست.»
     
    آقای ظریف به اصول قیدشده در قانون اساسی چه میزان اعتقاددارید؟
    نادر قاضی پور در مخالفت با وزیر پیشنهادی امور خارجه در سخنانی گفت: «بند شانزدهم اصل سوم قانون اساسی می‌گوید که تنظیم سیاست‌های کشور بر اساس معیارهای اسلام و تعهد برادرانه نسبت به همه مسلمانان و حمایت بی‌دریغ از مستضعفان جهان است.
    آیا شما که به عنوان «گروه یا باند نیویورک» مشهور هستید، به اصول قیدشده در قانون اساسی چه میزان اعتقاددارید؟ شما اصلاً شناختی به خاورمیانه و کشورهای همسایه و شرق آسیا دارید؟»
     
    در ادامه جلسه بررسی صلاحیت وزرای پیشنهادی تعداد 4 تن از نمایندگان مجلس در مقام موافقان وزیر پیشنهادی امور خارجه در صحن مجلس به ایراد سخن پرداختند.
     
    ظریف مشهور به صداقت و صراحت لهجه است
    حجت‌الاسلام محمدحسین سبحانی نیا، نماینده مردم نیشابور و عضو کمسیون امنیت ملی مجلس شورای اسلامی طی سخنانی در موافقت با وزیر پیشنهادی امور خارجه اظهار داشت: «آقای ظریف یکی از دیپلمات‌های برجسته کشور بود و پس از پیروزی انقلاب در سنگرهای مختلف دیپلماسی کشور در داخل و خارج از آرمان‌های انقلاب حمایت کرده است. یکی از نکات ویژه آقای ظریف ولایتمداری و اهمیت به جایگاه ولایت است. همچنین ایشان مشهور به صداقت و صراحت لهجه هستند و می‌گویند که کار کارشناسی در مورد سیاست خارجی باید باتجربه و تحلیل مسائل همراه باشد و پس از آن این تجزیه و تحلیل به مقامات بالاتر داده شود و بعد بر اساس تصمیم مقامات بالاتر عمل شود.»
     
    مبنای نگارش برنامه ظریف منطبق بر منافع اسلامی و ملی ماست
     احمدرضا دستغیب، نماینده مردم شیراز ضمن دفاع از برنامه‌های وزیر پیشنهادی امور خارجه گفت: «برنامه‌های ظریف جامع و کاملی است، اهداف و انتظارات بیان‌شده و ضمن شناخت فرصت‌ها و چالش‌ها دارای راهبردها و راهکارهایی است که دست مجلس را نیز برای نظارت بازتر می‌کند و با این برنامه سردرگمی که در سفارتخانه‌ها یا در مأمورین و نمایندگان ما در خارج است، از بین می‌رود.»

     

  • +دفاعیات ظریف در صحن علنی مجلس

    محمدجواد ظریف، که به عنوان وزیر امور خارجه از سوی دکتر روحانی به مجلس معرفی شده بود؛ در جلسه علنی نوبت عصر روز سه شنبه، 22 مرداد 92 به دفاع از برنامه های پیشنهادی خود پرداخت. بخشی از دفاعیات محمد جواد ظریف به شرح زیر است:
     
    مشارکت گسترده مردم در انتخابات و پذیرش رویکرد رییس جمهور این پیام روشن را به جهان دارد که عزم بزرگ مردم ایران برای تعامل با جهان بدون ذره ای کوتاه آمدن از حقوق حقه ایران براساس اصل عزت، حکمت و مصلحت است تا از این مسیر مصالح و منافع نظام در جهت آرمان و منافع ملی تامین شود که از دیدگاه نظری منافع آرمانی و ملی کشور را هم راستا می دانم.
     
    رویکرد اعتدال در سیاست خارجی دولت مبتنی بر واقع بینی، خودباوری و خودآگاهی است. برای ایجاد تفاهم و اعتماد متقابل به منظور ارتقای ظرفیت و توان ملی کشور و امنیت توسعه آن به کار گرفته می شود.
     
    دولت فقط باید یک سیاست خارجی داشته باشد زیرا هیچ دولتی نمی تواند با بیش از یک سیاست خارجی کارش را در این دنیای پرآشوب به پیش ببرد و به همین دلیل است که قانون سیاست خارجی را در اختیار رهبری قرار داده که از دعواهای جناحی به دور باشد.
     
    سیاست خارجی عرصه منافع و امنیت ملی کشور است و نباید دستخوش سلیقه های جناحی شود. سیاست خارجی امری تخصصی است، من باندگرا نیستم و دست هر کس که بتواند منافع ملی را به پیش ببرد می بوسم و این را در 25 سال سابقه مدیریتی ام انجام داده ام. نه با اتوبوس که تاکنون یک نفر از اقوام و دوستانم را وارد وزارت خارجه نکردم و با کارشناسان خدوم وزارت کار کرده ام. 
     
    گرچه دولت نهم علیرغم نظر بزرگان نظام بنده را در 47 سالگی خانه نشین کرد و علیرغم اینکه تدریس کتاب درسی نوشته شده توسط خودم را به دانشجویانم سپرد و علیرغم اینکه از چندین دانشگاه معتبر پیشنهاد تدریس دارم ولی با کمال افتخار بیان می کنم که در شش سال گذشته فقط در ایران مانده ام و حتی یک لحظه هم فکر خروج از ایران را نداشتم.
     
    برخی از نمایندگان در مورد ارتباطاتم با برخی از مقامات کنونی آمریکا سوال می کنند، این مقامات یک روزی مخالفین دولت جنگ طلب بودند که بنده کارهایم را در همان زمان نیز در حیطه وظایفم انجام می دادم اما اگر توانستم در میان این جنگ طلبان اختلاف ایجاد کنم این افتخار بنده است چون وظیفه ام را انجام دادم. 
     
    این افراد نگفتند که چرا رسانه های صهیونیستی به من حمله می کنند؟ اما آیا اینکه دشمنان به توانمندی یک فرزند کوچک شما اذعان و اعتراف می کند، بد است؟
     
  • +آغاز دوران وزارت در کابینه یازدهم

    روند بررسی کلیت کابینه و خط مشی دولت از صبح روز دوشنبه 21 مرداد 92 با صحبت حدود یک ساعت و 20 دقیقه‌ای رئیس‌جمهوری که از ساعت 8 صبح در خانه ملت حضور پیدا کرده بود، شروع و در حالی چهار روز ادامه پیدا کرد که پخش زنده و مستقیم آن از سیمای جمهوری اسلامی، روند این مذاکرات را به خانه‌های مردم برد و در مرعا و منظر تک‌تک آحاد جامعه قرارداد.
    و سرانجام در آخرین ساعات روز 5 شنبه 24 مرداد 92، روند شمارش آرا نمایندگان به پایان رسید و از بین 18 وزیر پیشنهادی رییس‌جمهور 15 نفر توانستند از مجلس رأی اعتماد بگیرند.
    در این بین محمدجواد ظریف از مجموع 281 رأی اخذشده، با 232 رأی موافق، 36 رأی مخالف و 13 رأی ممتنع توانست بر مسند وزارت امور خارجه تکیه زند و کار خود را رسماً از تاریخ 26 مرداد 92 در این وزارتخانه آغاز نماید.
     
  • +موضع ظریف در برابر هولوکاست

    انتشار پیام تبریک در صفحه منسوب به «جواد ظریف» وزیر امور خارجه ایران (در شهریور سال 92) به مناسبت تبریک سال نو یهودی با واکنش دختر یکی از سیاستمداران آمریکا مواجه و به طور گسترده در فضای مجازی منتشر شد.

    محمد جواد ظریف در این توییت، عید «روش هشانا» سال نو میلادی عبری را تبریک گفته بود. در واکنش به تبریک محمد جواد ظریف، دختر نانسی پلوسی، رئیس سابق مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا در پاسخ به تبریک وزیر خارجه کشورمان نوشت: «متشکرم، سال جدید اگر با پایان انکار هلوکاست از سوی ایران همراه بود شیرین تر می‌شد.»

    ظریف نیز در پاسخ نوشت: «ایران هیچ گاه هلوکاست را انکار نکرده است، فردی که هلوکاست را انکار کرد، رفت. سال جدید مبارک.»

    رد و بدل شدن نظرات درباره هلوکاست میان وزیر خارجه ایران و دختر نانسی پلوسی واکنش های زیادی را به همراه داشت.

    اما محمد جواد ظریف در پاسخ به این واکنش ها در گفتگو با خبرگزاری تسنیم کشتار یهودیان به دست نازی‌ها و کشتار و سرکوب فلسطینی‌ها توسط صهیونیست‌ها را محکوم کرد و پاسخ داد: «ما هیچ‌گاه با یهودی‌ها و مذهب یهود سر ستیز نداشته و با صهیونیست‌ها که یک اقلیت در این مذهب الهی هستند مخالفیم و اجازه نمی‌دهیم که این گروه کوچک (صهیونیست‌ها) برای تبلیغات خودشان با مظلوم نمایی و به‌دروغ جمهوری اسلامی ایران را ضد یهود معرفی کنند.»

     

  • +دیدار وزاری خارجه ایران و آمریکا بعد از 3 دهه

    محمد جواد ظریف در 5 مهر 1392 (سپتامبر 2013) در حاشیه شصت و هشتمین اجلاس مجمع عمومی سازمان ملل متحد، در اولین مذاکره ایران و 1+5 در دولت یازدهم که در سطح وزرای خارجه برگزار شد، شرکت کرد. در این مذاکره، جان کری، وزیر امور خارجه ایالات متحده امریکا نیز حضور داشت.

    وزیر امور خارجه کشورمان بعد از نشست با گروه 1+5 عنوان کرد که در حاشیه این نشست، دیدار کوتاهی با جان کری همتای آمریکایی خود داشته است و 2 طرف بر ضرورت اقدام جدی و تعهد سیاسی برای پیشبرد و حل مسائل تأکید کرده‌اند.

     

  • +انتقاد از اوباما

    پس از سخنرانی متفاوت اوباما در تاریخ 1392/7/2 در مجمع شصت و هشتم سازمان ملل و تأکید بر حق ایران در خصوص دستیابی به فناوری صلح آمیز هسته ای و اصرار برای گفتگوی تلفنی با رئیس جمهور (حجت الاسلام حسن روحانیکه نشانه‌ای از عزم اوباما برای اعتمادسازی متقابل بود؛ وی در دیدار با بنیامین نتانیاهو (نخست وزیر اسرائیل) در تاریخ 1392/7/8 در خصوص مسأله هسته ای ایران گفت: «با چشمانی باز وارد مذاکره شده‌ایم. هیچ گزینه‌ای از جمله گزینه نظامی را از روی میز برنداشته‌ایم» و افزود: «ایران به خاطر تحریم‌ها آماده مذاکره شد و ما هم می‌خواهیم با حسن نیت، اراده آن‌ها را بیازماییم.»
    در این راستا، محمدجواد ظریف به اظهارات اوباما در دیدار با نتانیاهو واکنش نشان داد و در توییتر رسمی خود به انگلیسی نوشت: «رئیس جمهور اوباما نیازمند ثبات برای ارتقای اعتماد دوجانبه است. پشتک و وارو زدن اعتمادسوز است و از اعتبار ایالات متحده می‌کاهد». وی افزود: «پیش فرض رئیس جمهور اوباما که ایران به خاطر تهدید ها و تحریم های غیر قانونی مذاکره می کند، بی احترامی به یک ملت، نادرست و زورگویانه است.»
    پیش‌تر، حجت الاسلام حسن روحانی در سخنرانی مجمع عمومی سازمان ملل متحد، تأکید کرده بود انتظار ایران، شنیدن صدای واحد از ایالات متحده است.
     
  • +آثار و تألیفات

    سازمان‌های بین‌المللی، نشر میزان، 1389
    دیپلماسی چندجانبه: نظریه و عملکرد سازمان‌های منطقه‌ای و بین‌المللی، دانشکده روابط بین‌الملل، 1387 و 1389 (سه جلد) کتاب برگزیده سال 89
    روندهای جدید بین‌المللی، دفتر مطالعات سیاسی و بین‌المللی، 1384 و 1386.
    ضرورت‌های چندجانبه گرایی در دنیای جهانی شده، همشهری دیپلماتیک، نیمه اول اسفند 1382، (مترجم وحید رضا نعیمی)
    “Tackling the Iran-US Crisis: Need for a Paradigm Shift” Journal of International Affairs, Columbia University, Summer 2007.
    "How Not to Inflame Iraq," New York Times, February 8, 2007. Reprinted in International Herald Tribune.
    "The Case for Iran: Alarmist Assessments of Iran's nuclear program lack a key component: evidence," Los Angeles Times, December 30, 2006.
    “A Stronger Prescription for Security: Dialogue,” Global Agenda, (New York: United Nations Association of USA, 2005).
    “Iran: US Nuclear Fears are overblown,” LA Times, Nov 5, 2004.
    “Iran’s Vision of Rebuilding Iraq,” International Herald Tribune, May 12, 2003.
    “A Neighbor’s Vision of New Iraq,” New York Time, May 10, 2003.
    “Indispensable Power: Hegemonic Tendencies in a Globalized World,” Harvard International Review, Winter 2003.
    “Reflections on Terrorism, Dialogue and Global Ethics,” Seton Hall Journal of Diplomacy and International Relations, Winter 2002.
    “Missile Proliferation and Missile Defense” A disarmament Agenda for the Twenty-First Century, (New York: United Nations, 2002).
    “Preserving the Best of All Civilizations,” South Letter, Volume 3&4, 2001.
    Crossing the Divide: Dialogue among Civilization, (South Orange, NJ, USA: Seton Hall University, 2001)
    “Article XI: Hopes and Challenges” OPCW Synthesis, Spring 2001.
    “Preface” Reimagining the Future, Towards Democratic Governance, (Bundoora, Australia: La Trobe University, 2000)
    “Islam and Universal Declaration of Human Rights,” Enriching the Universal Declaration of Human Rights, (Geneva: Office of the United Nations High Commissioner for Human Rights, 1999)
    "نقش سازمان‌های بین‌المللی در بوسنی و هرزگوین"، بوسنی و هرزگوین : چشم‌انداز آینده ، (تهران : دفتر مطالعات سیاسی و بین‌المللی ، 1377)
    "عدالت سیاسی در جهان امروز" ، عدالت در روابط بین‌الملل و بین ادیان از دیدگاه اندیشمندان مسلمان و مسیحی ، (تهران : انتشارات بین‌المللی هدی ، 1377.)
    “Continuity and Change in Iran’s Post-Election Foreign Policy”, Foreign Policy Forum, Volumes III and IV, 1998.
    “Extra-Territorial Sanctions in International Law”, Report of the Seminar on the Extra-Territorial Application of National Legislation, (New Delhi: The Secretariat of AALCC, 1998.)
    «ضرورت اصلاحات در سازمان کنفرانس اسلامی»، مجله سیاست خارجی، سال یازدهم، شماره سوم، پاییز 76.
    «تحریم‌های یک جانبه آمریکا علیه ایران»، مجله سیاست خارجی، سال یازدهم، شماره اول، بهار 76.
    “U.S. Unilateral Sanctions against Iran, «Iranian Journal of International Affairs, Volume IX, No. 1, 1997.
    "Impermissibility of the Use or Threat of Use of Nuclear Weapons", Iranian Journal of International Affairs, Volume VIII, No. 1, 1996.
    «ممنوعیت تهدید و استفاده از سلاح‌های هسته‌ای»، فصلنامه مطالعات سازمان ملل متحد، سال اول، شماره یک، بهار 1375.
    “The Principles of International Law: Theoretical and Practical Aspects of their Promotion and Implementation” International Law as a Language for International Relations, (The Hague: Kluwer Law International, 1996.)
    "Security and Insecurity in the Persian Gulf", Iranian Journal of International Affairs, Volume VIII, No. 2, 1996.
    "Security Considerations in the Middle East, An Iranian Approach" Arms and Technology Transfers: Security and Economic Considerations Among Importing and Exporting States, (Geneva: UNIDIR, 1995.)
    "Political Islam", Iranian Journal of International Affairs, Volume VII, No. 3, 1995.
    "Legal Problems of the Arms Embargo against the Republic of Bosnia-Herzegovina" Iranian Journal of International Affairs, Volume VII, No.2, 1995.
    "Anticipatory and Preventive Self-Defense in International Law" Iranian Journal of International Affairs, Volume I, No.1, 1989.
    Self-Defense in International Law and Policy, (University of Denver, 1988.)
     


ویرایش این مطلب، یا ارسال نظر