علامه جعفری

علامه محمد تقی جعفری از برجسته ترین  فیلیسوفان و اندیشمندان دنیای اسلام بود که همه عمر خود را به آموزش و پرورش گذراند. ایشان به دليل آشنائی با زبان حوزويان و دانشگاهيان آثار زیادی به يادگار گذاشت كه مورد توجه هر دو قشر قرار گرفته است.
 

 


امتیاز دهی به مطلب:
 

به اشتراک گذاری مطلب:
ارسال به دوستانارسال به دوستان
  • -زندگینامه

    علامه محمدتقی جعفری تبریزی در سال 1304 ش در محله «شتربان» تبریز دیده به جهان گشود. پدر ایشان حاج کریم جعفری، مردی متدین و با خلوص و صفایی مثال زدنی، به کار نانوایی اشتغال داشت. مادر ایشان از سادات علوی و از خاندان های بزرگ تبریز به شمار می رفت.

    علامه محمدتقی جعفری انديشمند بزرگ دنيای اسلام و از فلاسفه ی نامی در عرصه جهانی است و در اثبات شهرتش همین بس که حضرت امام خمینی(ره) او را ملقب به «ابن سینای زمان» می کند؛ شهید مطهری در مقام وصف او میگوید: «ما به مردم حرف تحویل می دهیم و (جعفری) روح تحویل می دهد» و شهید صدر او را نوری می داند و میخواند که بر جهان اسلام با علم و فضل و نظریات و تحقیقاتش نورافشانی میکند.

    علامه جعفری، دوشنبه 25 آبان 1377 در سن 73 سالگی، در اثر سكته مغزی در يكی از بيمارستانهای لندن به ديار باقی شتافت. پيكر اين عالم فرزانه در جوار امام رضا (ع) به خاك سپرده شد.

     

  • +دوران تحصیل

    وی تحصيلات ابتدايی را در دبستان اعتماد آغاز كرد، اما در كلاس پنجم به دليل فقر مالی ناگزير مدرسه را رها كرده و برای امرار معاش به كار مشغول شد. پس از مدتی نيمی از روز را به كار پرداخت و نيمی ديگر را به تحصيل در مدرسه طالبيه مشغول شد.

    او سپس برای ادامه تحصيل عازم تهران شد و از درس آيت‌الله شيخ محمدرضا تنكابنی و همچنين ميرزا مهدی آشتيانی كه در مدرسه مروی تشكيل میشد، بهره‌ برد. علامه جعفری پس از تحصيل در تهران عازم قم شد و بعد از يكسال و نيم اقامت در اين شهر در 1327 ش رهسپار نجف گرديد. او در اين شهر وارد مدرسه صدر شد و درس خارج را شروع كرد.

    علامه جعفری از محضر آيات عظام شيخ محمدكاظم شيرازی، سيدابوالقاسم خوئی، سيد محمود شاهرودی، سيد محسن طباطبائی حكيم، سيدعبدالهادی شيرازی، سيدهادی ميلانی و سيدجمال گلپايگانی بهره‌های فراوان برد. او دروس فلسفی و عرفانی را نزد شيخ صدرای قفقازی و شيخ مرتضی طالقانی فراگرفت و همزمان به مطالعه كتب علوم انسانی پرداخت و با انديشه‌ها و معارف شرق و غرب آشنا شد.

     

  • +تدریس

    پس از طی مراحل فوق به تدريس درس خارج و فقه و اصول به ويژه كتابهای مكاسب و كفايه پرداخت و قسمت‏هايی از تقريرات درسی آيت‌الله خوئی و آيت‌الله سيد عبدالهادی شيرازی را به رشته تحرير در‌آورد. او پس از 10 سال اقامت در نجف در 1337 عازم ايران شد و به خدمت آيت‌الله بروجردی رسيد. آيت‌الله بروجردی از وی خواست در قم بماند و به تدريس ادامه دهد اما آب شور قم به مزاج علامه سازگار نبود و وی ناچار شد قم را به سوی مشهد ترك كند. او يك‌ سال در مشهد ماند و سپس رهسپار تهران شد و در مدرسه مروی به تدريس پرداخت. وی درخواست آيات عظام شيخ محمدتقی آملی و سيد احمد خوانساری را برای عهده‌ داری مسئوليت امام‌ جماعت مسجد نپذيرفت و به كار تدريس و تحقيق و تأليف پرداخت. بعدها با استادانی چون مرتضی مطهری، بديع‌الزمان فروزانفر و دكتر محمدابراهيم آيتی آشنا شد و مورد توجه و عنايت آنان قرار گرفت.

     

  • +تالیفات و دستاوردهای علمی

    از ويژگی های علامه، تلاش مداوم ايشان برای اتصال حوزه و دانشگاه و علوم قديم و جديد بود. او به دليل آشنائی با زبان حوزويان و دانشگاهيان آثاری به يادگار گذاشت كه مورد توجه هر دو قشر قرار گرفت. علامه جعفری با اشراف به فقه، فلسفه، هنر و زيبائي شناسی در اسلام و نيم‌ قرن فعاليت علمی و پژوهشی، بيش از 100 جلد كتاب و رساله تحرير نمود. همچنين 27 جلد كتاب در زمينة شرح و تفسير نهج‌البلاغه و 15 جلد كتاب در زمينه تفسير مثنوی معنوی مولوی نگاشت. نقد و تحليل مثنوی و شرح و تفسير نهج‌البلاغه نيز از ديگر آثار ارزشمند وی مي‌باشد. ايشان بيش از 70 جلسه بحث و گفتگو با شخصيتهای بين‌المللی از جمله برتراندراسل، روژه‌گارودی، پروفسور عبدالسلام و پروفسور روزنتال داشته است. وی به دليل علاقه به هنر و ادبيات، بيش از صد هزار شعر و قصيده و نظم فارسی و عربی و همچنين بخشهائی از ادبيات غرب را حفظ بود و آثار هنری ايشان همچنان يكی از منابع اصيل هنر از ديدگاه فلسفه و حكمت ايشان بيش از 70 جلسه بحث و گفتگو با شخصيتهای بين‌المللی از جمله برتراندراسل، روژه‌ گارودی، پروفسور عبدالسلام و پروفسور روزنتال داشته است. وی به دليل علاقه به هنر و ادبيات، بيش از صد هزار شعر و قصيده و نظم فارسي و عربی و همچنين بخشهائی از ادبيات غرب را حفظ بود و آثار هنری ايشان همچنان يكی از منابع اصيل هنر از ديدگاه فلسفه و حكمت اسلامی است.

     

  • +علامه و سروش

    پس از انقلاب علامه به دیدار امام رفت و گفت: «بگذارید به کارهای علمی و تحقیقاتی و تدریس و تالیف بپردازم.» امام هم به او گفت: «شما هرچه بگویید و هر کاری را که انجام بدهید، صحیح است.» شکل‌گیری نظام اسلامی، باعث نشد حتی استادی دانشگاه را بپذیرد یا مسئولیتی در نهادی لااقل فرهنگی قبول کند. عبدالکریم سروش که مدت مدیدی با علامه آشنا بود و گاهی در محافل علمی سخنانش را می‌شنید، در سال 76 به همراه اکبر گنجی و ماشاءالله شمس‌الواعظین به دیداش رفت. سروش از جعفری خواست تا در مراسم نکوداشت او که در روزهای آتی آن دیدار برگزار می‌شد، از آیت‌الله منتظری دفاع کند و درباره آزادی بیان سخن گوید؛ اما علامه جعفری نپذیرفت.

    علی رافعی از شاگردان علامه جعفری در این زمینه می گوید: بنا بود برای پاسداشت خدمات علامه بزرگداشتی گرفته شود و خيلی با اين مسئله مخالف بودند و خودشان در سخنرانی اعلام كردند كه ما اگر كاری كرديم، طلبگی و لطف خداوند بود كه قبل از بزرگداشت، سروش نزد علامه آمد و از ايشان خواست كه عليه نظام موضع‌گيری منفی داشته باشد ـ چرا كه در آن زمان آيت‌الله منتظری به خاطر هتك حرمت ولی فقيه مورد اعتراض مردم قرار گرفته بود و نظام برای حفظ جان وی، در منزل از وی محافظت می‏كرد ـ كه علامه نپذبرفت و بعد از اينكه اين ملاقات و درخواست‌های اين فرد، رسانه‌ای شد، سروش اين ملاقات را تكذيب كرد و به علامه توهين‌هايی را روا داشت.

     



ویرایش این مطلب، یا ارسال نظر