تهمینه میلانی

 

تهمینه میلانی، کارگردان و فیلمساز که آثاری چون: "دو زن"، "نیمه پنهان"، "واکنش پنجم"، "آتش بس"، "تسویه حساب"، "سوپر استار" و "یکی از ما دو نفر" را در کارنامه خود دارد.

 


امتیاز دهی به مطلب:
 

به اشتراک گذاری مطلب:
ارسال به دوستانارسال به دوستان
  • -زندگینامه

    تهمینه میلانی 15 شهریورماه  سال 1339 در شهر تبریز به دنیا آمد. او فارغ التحصیل معماری از دانشگاه علم و صنعت است. میلانی فعالیت سینمایی خود را از سال 1358 در كارگاه آزاد فیلم در زمینه تحقیق برای فیلمنامه شروع كرد و در آنجا درباره چند فیلمنامه مانند "زیر سایه تفنگ"، "شهید اندرزگو" و "سرب" كارهای تحقیقاتی انجام داد. فعالیت در سینمای حرفه ای را سال 1361 به عنوان دستیار كارگردان و مدیر هماهنگی با فیلم به نمایش در نیامده "خط قرمز" آغاز نمود و در زمینه تدوین نیز در همان فیلم با "عباس گنجوی" همكاری كرد. وی همچنین با مشاركت "ابوالحسن داوودی" دفتر تولید فیلم "آرتا فیلم" را تأسیس نمود.

     

    خانواده

    "محمد نیک بین" همسر تهمینه میلانی، تهیه‌ كننده و مهندس معمار است. او در پروژه هایی در کنار همسرش همکاری کرده است از جمله تهیه کننده فیلم "سوپراستار" بوده است.

     

  • +آغاز فعالیت سینمایی

    میلانی که فعالیت سینمایی خود را از سال 1358 با کارگاه آزاد فیلم شروع کرده بود، 3 سال پس از آن کار در سینمای حرفه ای را به عنوان دستیار کارگردان و مدیر هماهنگی، با فیلم به نمایش درنیامده "خط قرمز" به کارگردانی مسعود کیمیایی آغاز کرد. میلانی در سال 1368 با ساخت فیلم "بچه های طلاق" مطرح شد؛ این فیلم در جشنواره فیلم فجر جایزه بهترین فیلم را دریافت کرد. او همراه با "فریال بهزاد" و با فیلم "کاکلی" در سال 1368 به جمع زنان فیلمساز دهه 60 از جمله پوران درخشنده، رخشان بنی اعتماد و مرضیه برومند اضافه شد.

    یک سال بعد میلانی، فیلم "افسانه آه" را ساخت که روایتی عاشقانه از یک افسانه قدیمی بود. فیلم کمدی "دیگه چه خبر" نیز از اوست که فروش خوبی داشت. میلانی پس از آن در سال 1376 فیلم "دو زن" را ساخت؛ این فیلم در جشنواره فیلم فجر جایزه بهترین فیلمنامه را به دست آورد و همچنین نامزد دریافت جایزه بهترین کارگردانی از همان جشنواره شد. وی پس از موفقیت فیلم دو زن، فیلم‌های "نیمه پنهان" و "واکنش پنجم" را با بازی نیکی کریمی، ساخت. فیلم "زن زیادی" او در سال 1383 به نمایش درآمد و پس از آن در سال 1384 بر اساس کتاب "شفای کودک درون" اثر "لوچیا کاپاکیونه" فیلم "آتش بس" را با بازی مهناز افشار و محمدرضا گلزار کارگردانی کرد.

     

  • +فعالیت های فمینیستی

    قرن 21 را قرن مدرنیته نامیده‌اند؛ یکی از خصوصیات دنیای مدرنیسم، برجسته ‌سازی و پررنگ کردن نقش و چهره‌ "زن" در عرصه‌ سیاسی ‌ـ‌ اجتماعی است. این مسئله حتی در ایران نیز دیده شده است، استفاده‌ ابزاری از زنان توسط گروه‌ها و جریان‌های سیاسی‌ ـ‌ فرهنگی داخلی و خارجی با اهداف خاص افزایش یافته است. شاید اولین سابقه‌ چنین موضوعی را بتوان در وقایع سال 1384 مورد نظر قرار داد. 22 خردادماه 1384؛ یعنی درست در اوج انتخابات ریاست جمهوری نهم و تنها 3 روز مانده به روز رأی ‌گیری، اولین تجمع فعالان حقوق زنان با گرایش‌های فمنیستی در ایران کلید خورد. بعد از آن، روز 22 خرداد از سوی این تجمع ‌کنندگان، به نام "روز همبستگی زنان" نامیده شد. یک سال بعد و در همان روز 22 خرداد، در "میدان هفت تیر" تهران، بار دیگر تعدادی از فعالان فمنیستی حقوق زنان، تجمعی را راه انداخته‌اند و خواستار وضع قوانینی برای منع تعدد زوجات، برابری حقوق زنان و مردان در مواردی مانند حق طلاق، حق شهادت، حق قضاوت، حق حضانت و سرپرستی فرزندان شدند. از دل همین اتفاق، کمپینی راه‌اندازی شد که بعدها به نام "کمپین یک میلیون امضا" مشهور شد.
    هدف طراحان اصلی این کمپین جمع‌آوری یک میلیون امضا از مردم داخل و خارج ایران برای اثبات ادعاهای خویش بود؛ موضوعی که البته هیچ گاه اتفاق نیفتاد. در بین طراحان اصلی این کمپین، نام زنانی چون شیرین عبادی، سیمین بهبهانی، شهلا لاهیجی، شهلا اعزازی، نرگس محمدی، منیرو روانی‌پور، مهرانگیز کار، تهمینه میلانی، رخشان بنی‌ اعتماد، فریده غیرت، شهلا شرکت، فرزانه طاهری، معصومه حیات غیبی، بنفشه حجازی، مائده طهماسبی، مهوش شیخ‌الاسلامی، خدیجه مقدم، فاطمه راکعی، فریبا داوودی مهاجر و فخرالسادات محتشمی ‌پور به چشم می‌خورد.
    لازم به ذکر است که تفکر فمینیستی در فیلمسازی میلانی نیز به چشم می خورد.

     

  • +آثار

    -"بچه های طلاق" محصول سال 1368
    -"افسانه آه" محصول سال 1369
    -"دیگه چه خبر" محصول سال 1370
    -"کاکادو" محصول سال 1373
    -"دو زن" محصول سال 1377
    -"نیمه پنهان" محصول سال 1380
    -"واکنش پنجم" محصول سال 1381
    -"زن زیادی" محصول سال 1383
    -"آتش بس" محصول سال 1384
    -تسویه حساب" محصول سال 1386
    -"سوپراستار" محصول سال 1387
    -"یکی از ما دو نفر" محصول سال 1389

     

  • +حضور میلانی همراه با داور اسرائیلی در هیئت داوران جشنواره بین المللی فیلم هند

    حضور یک سینماگر از ایران و یک چهره سینمایی از رژیم غاصب اسراییل در هیئت داوران چهل و دومین جشنواره بین المللی فیلم در شهر "گوآ" هند توجه رسانه های هندی را به خود جلب کرد. نشریه هندی "تایمز هند" در گزارشی در آذرماه 1390 نوشت: «ایران و اسرائیل دشمن یکدیگرند و هم اکنون با کم سابقه ترین جنگ لفظی به رویارویی برخاسته اند اما در هیئت داوران بخش بین الملل جشنواره فیلم هند دو داور ایرانی و اسرائیلی حضور دارند.»
    تهمینه میلانی در این جشنواره خطاب به کارگردان اسرائیلی گفت: «ما سیاستمدار نیستیم و هیچ مشکلی در کار با یکدیگر نداریم. در سینما خط کشی های عالم سیاست معنا ندارد.»
    میلانی در ادامه اظهاراتش گفت: «در واقع ما از یک کشور به کشور دیگر سفر می کنیم و در تالار نمایش فیلم های بخش بین الملل فیلم هایی از کشورهای مختلف را تماشا می کنیم. ما در تصمیم گیریهایمان درباره فیلم های مختلف در بخش بین الملل مرزهای جغرافیایی را در نظر نمی گیریم.» انتشار اظهارات میلانی در رسانه های داخل کشور نیز واکنش های زیادی را در برداشت.
    آنچه قابل تأمل بود این است که ماجرای اشغال فلسطین و درگیری جامعه ایران با بحران اشغال گری صهیونیست ها موضوع تازه ای نبوده و نیست که در سال های پس از انقلاب مطرح شده باشد و از آن مهم تر این که نیروهای موثر در این ماجرا تنها روحانیت و نهادهای مذهبی نبوده اند و نگاهی به نوشته ها و مکتوبات آن دوره نشان می دهد که این موضوع از سوژه های مورد توجه روشنفکران دهه های 30 و 40 نیز بوده است.
    در این میان خبرگزاری مشرق، به این نکته در اظهار نظر تهمینه میلانی درباره مساله فلسطین و ارتباط با وابستگان به رژیم صهیونیستی اشاره کرده که: نه ابراز تمایل ایشان و نه جدا دانستن خود از سیاست های جمهوری اسلامی یک اتفاقی عادی است چه اینکه ممکن است یک هنرمند، سیاست های نظام حاکم بر کشورش را قبول نداشته باشد؛ هر چند که این سیاست ها، سیاست های کلی باشد و ملی، اما نکته حائز اهمیت این است که آیا می تواند بر روی خط قرمزهای ملی هم پای بگذارد؟
    ملت ایران در طول تاریخ اثبات کرده است که به ظلم به ملت ها از نقطه نظر سیاسی نگاه نمی کند و بر همین اساس بود که دوره پهلوی مسیری بر خلاف دولت حاکم انتخاب کرد و از یک ملت تحت ظلم حمایت کرد به جای اینکه به توازن قوا بیندیشد و طرف قدرتمند را انتخاب کنند، طرف ضعیف تر را انتخاب می کنند و به عبارتی طرف اخلاقی را بر می گزیند. فارغ از هر گونه تقسیم بندی ایدئولوژیک، میلانی اگر می خواست ملی هم عمل کند نمی بایست طرف قدرتمند و مسلط را انتخاب کند و بر خلاف سنت ملی سالیان دور خود عمل کند.
    در مطالعات تاریخی، جزئیات کشتارهای صورت گرفته در ابتدای تشکیل این رژیم در "دیر یاسین"، "صبرا و شتیلا" و "قانا" آشکارا ماهیت این رژیم را نشان می دهد، هر آنکه مدعی اظهارنظری در این زمینه است دست کم می بایست دوره ای در این موارد تحقیق کرده و مانند مرحوم جلال آل احمد از موضوعی اطلاع پیدا می کرد و بعد آن را نقد و بعد این نقد را به میان مردم می کشاند، برخی می گویند این هم جزئی از سیاست است و به هنرمند ربطی ندارد، اما چگونه است که "فهرست شیندلر" از دل هنر سینما بیرون می آید و "مونیخ" اسپیلبرگ ساخته می شود؟
    همچنین اگر مساله فلسطین، مساله ای سیاسی است و ربطی به هنرمندان ندارد، پس چگونه است بسیاری از نویسندگان و هنرمندان عضو تشکل های ضد جنگ در این مورد فعال هستند و هرگز دامن شان به لکه سیاسی کاری آلوده نمی شود.
     
  • +حمایت میلانی از "گلشیفته فرهانی"

    مسیح علی نژاد، خبرنگار پارلمانی خبرگزاری ایلنا در مجلس ششم که به دلیل سرقت اسناد اداری از مجلس اخراج و در پی حوادث سال 1388 و پیوستن به جریانهای مخالف از کشور گریخته و به غرب پناهنده شد؛ اواسط بهمن ماه سال 1390، در یکی از پروژه های هدفمند خود مصاحبه ای با تهمینه میلانی انجام داد که حاوی نکات حائز اهمیتی بود.
    میلانی با توجه به اینکه در ابتدای صحبت خود اعتراف کرد که در خصوص اسکار شناخت کاملی ندارد اما تحلیل کارشناسان متخصصی چون "مسعود فراستی" را مبنی بر سیاسی بودن جوایز اسکار و با هدف ضربه زدن به جمهوری اسلامی، با ادله ای چون سابقه داوری جشنواره های دیگر، محال دانست.
    میلانی که به هنر سیاسی معتقد است حرکت غیر اخلاقی "گلشیفته فراهانی" و عریانی به نیت رسیدن به جایزه سزار 2012 فرانسه را با این جمله که "گلشیفته دختر من است" به صورت ضمنی مورد تایید قرار داد.
    میلانی که سابقه دستگیری و محاکمه به اتهام تشویش اذهان عمومی و همکاری با گروهک های معاند را در پرونده فعالیت سینمایی گذشته خود دارد، در مقابل این سوال هدفمند مسیح علی نژاد که نظرش را در خصوص هنرمندانی که به قوانین نظام جمهوری اسلامی در زمان فتنه 88 احترام گذارده اند می پرسد، اینگونه پاسخ داد: «من با آنها عکس هم نمی گیرم، دوستی هم نمی کنم... یادمان باشد این آدم ها نادیده گرفته شدند، پر از کمبود هستند، پر از عقده به مفهوم روانشناسی اند.»
    وی در مورد "مهر انگیز کار"، روزنامه نگار و فعال فمینیست، نیز اینچنین اظهار نظر کرد: «اگر خانم "کار" کاندید ریاست جمهوری می شد من اولین نفری بودم که به ایشان رأی می دادم.»
     
  • +دفاع میلانی از فیلم ضد ایرانی "آرگو" و اشتباه خواندن تسخیر لانه جاسوسی

    روزنامه اعتماد در فروردین ماه 1392 در میزگردی با حضور تهمینه میلانی، و "محمد ابراهیم اصغرزاده" از دانشجویان پیرو خط امام(ره) که در جریان تسخیر لانه جاسوسی نقش داشته است، به بررسی فیلم "آرگو" که جایزه بهترین فیلم را در هشتاد و پنجمین مراسم اسکار کسب کرد، پرداخت.

    میلانی در این شست با بیان اینکه کاملا بی طرفانه فیلم را دیده است؛ آرگو را فیلمی قابل دفاع و نسبتا جذاب دانست که مونتاژ و ریتم سریع آن موجب احساس همدلی تماشاگر با شخصیتهای فیلم میشود. او این همدلی ایجاد شده را ناشی از این می داند که به نظر تماشاگر، قهرمان از سیستم جدا به نظر می‌رسد و فیلمساز توانسته با این روش بگوید قهرمان من ربطی به سیاستمداران كشور من ندارد.
    میلانی در ادامه صحبتهای خود مدعی شد که هر كشوری حق دارد برای دفاع از مواضع سیاسی خود در جهان فیلم بسازد و به نظر او آمریكا از كشورهای دیگر در این حوزه بهتر عمل كرده است. میلانی کارنامه کشورمان در زمینه ساخت فیلم برای ارائه مواضع خود به مردم جهان را ناموفق ارزیابی کرد.
    او با بیان این مطلب که این فیلم به هیچ وجه ضد ایرانی نیست گفت: «صحنه‌های زیادی از این فیلم جزو واقعیت‌ها نیست، اما قرار بوده این فیلم باورپذیر باشد. آیا ما می‌خواهیم ابزارهایی كه دیگران از آنها به خوبی استفاده می‌كنند را تخطئه كنیم؟ آن هم در جایی كه ما هیچ‌گاه به درستی به سراغ تصویر كردن تاریخ خودمان نرفته‌ایم.»
    میلانی در ادامه صحبتهای خود با تاکید بر اینکه آرگو به هیچ وجه یک فیلم توهین آمیز نسبت به مردم ایران محسوب نمی شود گفت: «تلویزیون و كمپانی‌های فیلمسازی در اروپا و آمریكا كار خودشان را انجام می‌دهند. ما چه دوست داشته باشیم چه بدمان بیاید باید این واقعیت را بپذیریم كه ما از آنها در این زمینه عقب هستیم. ایرانی‌هایی كه ما در تلویزیون و اخبار ایران می‌بینیم خشن هستند، و اینطور به نظر می‌رسد كه فقط حق دارند با چادر و ریش در انظار ظاهر شوند. متاسفانه سیاست‌های غلط تلویزیون تصویر نادرستی از مردم ما به دنیا داده است، بسیار خشن‌تر از آنچه كه آنها از ما در فیلم آرگو به نمایش گذاشته اند. تصور اغلب آمریكایی‌ها از مردم ایران آنست كه همه ما سیاهپوش و وحشی هستیم و فریاد می‌زنیم. و حتی وقتی در فیلمی از من یک خانم رانندگی می‌كرد، می‌پرسیدند که چرا من در فیلم غلو كرده و سعی می‌كنم چهره‌ی جمهوری اسلامی را زیبا نشان بدهم؟... مخاطب آمریكایی، ایرانی‌ها را همانطور كه در فیلم‌های مستند تلویزیون می‌بیند می‌شناسد.»
    میلانی اشغال لانه جاسوسی توسط دانشجویان خط امام را اشتباه خوانده و این حق را برای آمریکا قائل شد که با ساخت فیلم، غرور شكسته‌ی ملت خودشان را التیام ببخشد. او در ادامه مدعی شد كه اگر هالیوود می خواست می توانست فیلمی بسیار قوی تر از آرگو علیه ایران بسازد در حالی که هالیوود با ساخت فیلم آرگو قصد داشته پیام آشتی جویانه ای در ادامه‌ی سیاست آشتی دو دولت ایران و آمریكا بفرستد.

     



ویرایش این مطلب، یا ارسال نظر